٢٩٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو آزمند ، سير نمى شوند : جوياى دنيا و جوياى دانش . انسان خوش بخت با دست يافتن به اين دو ، دو محور اصلى هدف را گِرد مى آورد و مطلوب خود ، اصلاح معاش و معاد را كسب مى كند . [١]

٢٩٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو آزمند ، سير نمى شوند : جوياى دنيا و جوياى دانش . پس كسى كه از دنيا به آنچه خداوند برايش حلال كرده قناعت كند ، سالم مى مانَد و كسى كه از راه حرام آن را به دست آورد ، هلاك مى شود؛ مگر آن كه توبه كند يا باز گردد و هر كس دانش را از اهلش فرا گيرد و به دانشش عمل كند ، نجات مى يابد و هركس با آن دنيا را بجويد ، همان بهره اش است .

٢٩٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گرسنه ترينِ مردم ، جوياى دانش است و سيرترين آنها ، كسى است كه آن را نمى جويد .

٢٩٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه روزى بيايد كه در آن بر دانشم نيفزايم ، پس طلوع خورشيد آن روز بر من خجسته مباد .

٢٩٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از معادن تقوا ، ياد گرفتن چيزى است كه نمى دانى و كوتاهى كردن در معلوماتت ، آن است كه بر آن كم بيفزايى . آنچه انسان را به دانش بى رغبت مى كند ، كم بهره بردن اوست از آنچه آموخته است .

٢٩٩٢.امام على عليه السلام : آن كه حكمت ها را شناخت ، بر افزودن آنها قرار از كف بداد .

[١] همان گونه كه از حديث بعدى روشن مى شود ، پيام حديث ، دنبال نكردن حريصانه دنيا و پى نگرفتن دانش بدون انديشه و تأمّل است ؛ وگرنه ، روزى جستن از دنيا براى رفع نيازهاى دنيوى و اخذ دانش از عالمان صالح ، دو وسيله كاميابى و خوش بختى انسان است . (م)