٣٢٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند به داوود عليه السلام وحى كرد : «ميان من و خودت ، دانشمند مفتون دنيا را قرار مده كه تو را از مسير محبّت من ، باز مى دارد . اينان ، راهزنان راه بندگانِ خواهانِ من اند . كمترين كارى كه با آنان مى كنم ، اين است كه شيرينى راز و نياز با خود را از دل هايشان مى برم» .

٣٢٩٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سخت ترين عذاب در روز قيامت ، از آنِ دانشمندى است كه خداوند ، وى را از دانشش سودى نبخشيده است .

٣٢٩٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سخت ترين عذاب در روز قيامت ، از آنِ كُشنده پيامبر يا پدر و مادر ، و يا دانشمندى است كه از دانشش بهره اى نجسته است .

٣٢٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سه كس داخل آتش مى شوند : قاتل كسى از سرِ دنياخواهى ؛ دانشمندى كه دوست دارد از وى ياد شود و [پاداش ]دانشش را از خدا نخواهد ؛ و ثروتمندى كه دارايى اش را براى ستايش و يادكرد در دنيا ببخشد .

٣٣٠٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آن كه قرآن مى آموزد و سپس در دين تفقّه (ژرفكاوى) مى كند و آن گاه براى چاپلوسى و چشمداشت به آنچه در دست سلطان است ، نزد وى مى آيد ، به اندازه راهى كه پيموده ، در آتش دوزخ فرو مى رود .

٣٣٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دوزخيان از بوى دانشمند وا گذارنده دانشش اذيّت مى شوند و پشيمان ترين و پرحسرت ترينِ ساكنان جهنّم ، مردى است كه بنده اى را به سوى خدا فرا خوانده و او پاسخ مثبت داده و از وى پذيرفته و اطاعت خدا را كرده و خدا هم او را به بهشت برده است ؛ ولى آن دعوت كننده را به سبب وا گذاردن دانشش و پيروى از هوايش و درازى آرزويش ، به دوزخ افكنده است . پيروى هوس ، از حق باز مى دارد و درازى آرزو ، آخرت را از ياد مى برد .