٣١٥٠.امام زين العابدين عليه السلام : حقّ مربّى ات آن است كه وى را بزرگ بشمارى و مجلسش را محترم بدارى و به او نيكْ گوش بسپارى و توجّه كنى و صدايت را از او بلندتر نكنى و به كسى كه از وى چيزى مى پرسد ، پاسخ ندهى ، تا او خود ، پاسخ دهد و در مجلس وى با كسى سخن نگويى و نزد او غيبت كسى را نكنى و اگر نزد تو از او به زشتى ياد كردند ، دفاع كنى و عيب هايش را بپوشانى و افتخاراتش را آشكار سازى و با دشمنش ننشينى و با دوستش دشمنى نورزى كه اگر چنين كنى ، فرشتگان خداى عز و جل برايت گواهى مى دهند كه تو او را قصد كرده اى و دانش وى را براى خداوند ـ كه نامش بلند باد ـ فرا گرفته اى ، نه مردم .

٣١٥١.امام زين العابدين عليه السلام ـ در روايتى ديگر ـ: حقّ مربّى ات ، بزرگداشت اوست و حفظ احترام مجلسش و نيكْ گوش دادن به گفتارش و توجّه كردن به او و يارى دادن وى در كار خودت ، تا بتواند دانشى را كه نياز دارى به تو بياموزد؛ بدين گونه كه ذهن خود را براى او خالى سازى و فهمت را به او پيشكش كنى و دلت را پاك نمايى و چشمت را با ترك لذّت ها و كاستن خواهش ها به او بدوزى . همچنين ، بدانى در هر چه به تو مى آموزد ، بايد فرستاده اش باشى تا آن را به نادانان برسانى . پس بر توست كه اين رسالت را به بهترين وجه انجام دهى و چون به گردن گرفتى ، در رساندن و اداى آن ، خيانت نكنى .

٣١٥٢.امام صادق عليه السلام : آموزگار ، در برابر مزد ، ياد نمى دهد؛ ولى هرگاه هديه اى برايش بياورند ، مى پذيرد .

٣١٥٣.امام صادق عليه السلام : هركس كه مردم به او نياز دارند تا از دينشان آگاهشان كند ، ولى مزد بخواهد ، بر خداى متعال ، سزاوار است كه او را داخل آتش جهنّم كند .