دانشنامه عقايد اسلامي - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤١٥
٣٠٢٤.امام على عليه السلام : بسى مدّعى دانش كه دانشمند نيست .
ر . ك : ص ٢٧٥ (گفتن «نمى دانم») و ٣٩٧ (اعتراف به نادانى) و ١٠٥ (حرص) و ٣٩١ (اندازه خود را شناختن) و ٣٩٩ (بسنده نكردن به آنچه مى داند) و ٤٢٥ (غرور) .
٢ / ٢٤
دنيادوستى
٣٠٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس دنيا را دوست بدارد ، ترس آخرت از دلش مى رود و خداوند ، به بنده اى دانش نداد و دنيادوستى اش افزايش نيافت ، جز آن كه خشم خداوند بر او بيشتر شد .
٣٠٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آن سنگ لغزنده اى كه گام هاى دانشمندان بر آن استوار نمى مانَد ، آز است .
٣٠٢٧.امام على عليه السلام : پيامبر خدا ، فضيلت دانشمندان را ياد آور شد و فرمود : «دل هايشان از بيمارى آكَنده است و بيمارى اى سخت تر از دنيادوستى نيست و دارويى بزرگ تر از رها كردن آن نيست . پس دنيا را رها كنيد تا به راحتى آخرت برسيد» .
٣٠٢٨.امام على عليه السلام : نيرنگ هاى دنيا ، دانشمند را از جا نمى كَنَد .
٣٠٢٩.امام على عليه السلام : بسى دانشمند كه دنيا نابودش كرده است .
٣٠٣٠.امام صادق عليه السلام : آن كه دانشش به خدا افزون شود ، ولى محبّتش به دنيا بيشتر گردد ، بر دورى اش از خداوند ، افزوده است و خشم خدا بر وى بيشتر شده است .