٢٩٥٠.امام باقر عليه السلام ـ در نامه اش به سعدِ خير ـ: اى برادر من! خداوند عز و جل در ميان هر يك از فرستادگان خود ، بازماندگانى از اهل دانش قرار داده است كه گم راهان را به هدايت فرا مى خوانند و همراه آنان ، بر آزارها شكيبايى مى ورزند ، به منادى الهى پاسخ مى دهند و به سوى خدا مى خوانند . پس خدايت بيامرزد ، آنان را بياب كه آنان ، در جايگاهى والايند؛ هر چند در دنيا خوار شده باشند . آنان ، با كتاب خدا مردگان را زنده مى كنند و با نور الهى در تاريكى مى بينند ؛ بسى كشتگان ابليس را كه زنده ساخته اند و بسى سرگشته گم گشته را ره نموده اند ؛ براى هلاك نشدن بندگان ، خونشان را نثار مى كنند و چه نيكوست اثر [رحمت و هدايت و نصرت ]ايشان بر بندگان و چه زشت است آثار [مخالفت و زيان و درشتى] بندگان بر ايشان .

٢٩٥١.امام صادق عليه السلام : دانشمندان شيعه ما ، مرزداران مرزى هستند كه ابليس و عفريت هايش در وراى آن قرار دارند . از در آمدن آنان بر پيروان ناتوان ما جلوگيرى مى كنند و از تسلّط ابليس و پيروان ناصبى او مانع مى شوند .

٢٩٥٢.امام كاظم عليه السلام : يك فقيه كه يتيمى از يتيمان بازمانده از مشاهده ما را با آموختن نيازهايش نجات دهد ، براى ابليس ، از هزار عابد ، گران تر مى آيد؛ چون همّت عابد ، تنها خودش است و فقيه ، افزون بر خود ، به بندگان و كنيزان خدا هم مى انديشد ، تا آنان را از دست ابليس و گردنكشان وى بِرَهاند و از اين رو ، او نزد خدا از هزار عابد و هزار هزار عابد ، برتر است .