٢١٠٥.امام على عليه السلام ـ خطاب به كميل بن زياد ـ: اى كميل! اين دل ها همچون ظرف اند كه بهترين آنها جايگيرترينِ آنها نسبت به خير و نيكى است و مردم ، سه گونه اند : دانشمند ربّانى ، دانشجوى راه نجات و فرومايگانى كه به دنبال هر بانگى روان باشند ، از نور دانش ، پرتوى بر نگرفته و به ستون استوارى پناه نبرده اند . در اين جا (امام عليه السلام با دست به سينه اش اشاره كرد) دانشى [فراوان ]نهفته است . كاش براى آن ، حاملانى مى يافتم . به حاملانى تيزهوش ، ولى غيرقابل اعتماد برخورده ام كه دين را ابزار دنيا مى كنند و از حجّت هاى خدا بر ضدّ كتابش و از نعمت هاى او بر معصيت ها يارى مى جويند . بدا به حال حامل حقّى كه به سوى حق نگرايد [١] و با نخستين شبهه ، شك در دلش زبانه كشد و نداند كه حق كجاست و چون سخن گويد ، خطا كند و اگر خطا رود ، نفهمد و دل باخته چيزى باشد كه حقيقتش را نمى داند ! پس براى كسى كه مفتونش گردد ، فتنه است . يكى از كامل ترين خيرها اين است كه خداوند ، دينش را به كسى بشناسانَد و در نادانى انسان ، همين بس كه دينش را نشناسد .

٢١٠٦.امام على عليه السلام : آن كه نمى داند ، هرگز از يادگيرى خوددارى نمى كند .

٢١٠٧.امام باقر عليه السلام : دانشمندى نيك باش و به فراگيرى نيكى بپرداز .

٢١٠٨.امام صادق عليه السلام : مردم ، سه گونه اند : دانشمند ، دانشجو ، بى سر و پا .

[١] ممكن است «لا يُصيِّرهُ له» كه در متن عربى آمده، تصحيف «لا بصيرةَ له» به معناى «بى بصيرت» باشد، همان گونه كه در نهج البلاغة آمده است.