فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤١٩ - فصل يازدهم قرامطه

از نوشته نوبختى به دست مى آيد كه آنان همه مسلمانان را كافر مى دانند به همين دليل در سال ٣١٧هـ ، به كشتار حاجيان خانه خدا پرداختند:

ابن اثير مى نويسد:

در اين سال(٣١٧هـ) منصور ديلمى امير الحاج بود. و مردم را از بغداد به مكه برد، آنها در راه مشكلى نداشتند ولى «ابوطاهر قرمطى» در روز ترويه در مكه بر سر آنان فرود آمد و دارايى حاجيان را غارت كرد و حتى در درون مسجد الحرام و درون كعبه آنها را كشت و حجرالاسود را از جاى كند و به شرق عربستان فرستاد و در خانه كعبه را كند و مردى را بر بام كعبه فرستاد تا ناودان را از جاى بكند. او جنازه ها را در چاه زمزم و در مسجدالحرام دفن كرد، بى آن كه بر آنها نماز بخواند يا آنها را كفن و دفن نمايد، و پرده كعبه را برگرفت و ميان يارانش تقسيم كرد.

چون اين خبر به «ابومحمد عبدالله علوى» حاكم افريقيه (تونس) رسيد، نامه اى شديد اللحن به او نوشت و او را لعن و سرزنش كرد و چنين آورد:

تو با اين كارت، نام كفر و الحاد را بر شيعيان و داعيان مذهب ما نهادى اگر اموال حاجيان و اهل مكه را به آنها و حجرالاسود و پرده كعبه را بر سرجايش بازنگردانى، در دنيا و آخرت، از تو بيزار خواهم بود.

چون اين نامه به دستش رسيد حجرالاسود را برگرداند و هر چه توانست از اموال مردم مكه را باز پس داد و نوشت كه مردم پرده كعبه و اموال حاجيان را ميان خود تقسيم كرده اند و من نمى توانم آنها را بازگردانم.[١]