فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٩٠ - كتاب الولايه پايه نخست

«طهارت» داراى مَثَلى است كه همان نوح باشد كه نخستين پيامبر اوالوالعزم است. «نماز» داراى مَثَلى است كه همان ابراهيم است كه خانه را بنا كرد و مقام را نصب كرد.

«زكات»، مَثَلى دارد كه همان موسى است، كه مردم را بدان فراخواند. خداوند مى فرمايد:«هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى * إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى * اذْهَبْ إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى * فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَى أَنْ تَزَكَّى».[١]

«روزه» براى خود مَثَلى دارد و آن عيسى است، كه فرشته خدا با مادرش سخن گفت و او را به گرفتن روزه سكوت و اعلان آن با مردمى كه در برابرش بودند فرمان داد;«فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً فَقُولِي إنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْماً فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا»[٢] عيسى همواره روزه مى گرفت و به هيچ زنى نزديك نشد، چنانكه روزه دار حق ندارد، در حال روزه با زنى همبستر شود.

«حج» داراى يك مَثَل است كه آن حضرت محمد(صلى الله عليه وآله) است. او نخستين كسى است كه مناسك حج را به پاداشت و پيش از او عربها و ملتهاى ديگر به حج مى رفتند ولى مناسك آن را به پا نمى داشتند. بلكه چنانكه قرآن مى فرمايد: «مَا كَانَ صَلاَتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلاَّ مُكَاءً وَ تَصْدِيَةً».[٣]