فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٤٧ - مظلوميت و سركوب علويان

مناطق مرزى جهان اسلام، مانند مرزهاى خراسان و كوهستانهاى محل سكونت كردها مهاجرت كردند. اين حوادث در سال ٢٣٦ هجرى روى داد. در اين زمان، امامان اهل بيت(عليهم السلام) به عراق فراخوانده شدند و تحت نظر و اقامت اجبارى قرار گرفتند. در قرنهاى بعدى سپاهيان خليفه با كمك برخى متعصبان به محلّه شيعه نشين بغداد به نام «كرخ» حمله بردند، و خانه ها را غارت كردند و كتابخانه ها را به آتش كشيدند و مغازه ها و مساجد شيعه را ويران كردند. خليفه المنتصر نيز فرمان كشتار جمعى شيعه را صادر كرد و چهل هزار تن از آنها، به قتل رسيدند.[١]

٢ـ در زمان حكومت پادشاه مملوكى مصر، سلطان قلاوون، يعنى در سال ١٣٠٥ ميلادى، لشكر كشى عظيمى به كوههاى كسروان، نزديك بيروت كه اكنون «جونيه» ناميده مى شود، صورت گرفت و همه طوايف شيعه از جمله علويان را در آنجا قتل عام كردند، بهويژه در مناطق قنيطره، عاقوره و بترون و عكا، همه آنان را از دم شمشير گذراندند و اندك افرادى كه توانستند بگريزند، به سوى شمال لبنان يعنى لاذقيه و انطاكيه رفتند.[٢]

٣ـ در زمان سلطان سليم عثمانى فتواى مشهورى به درخواست او صادر شد كه آن را فتواى حامديّه خواندند و بر پايه آن شيعيان بسيارى در حلب و موصل و جبال علويين كشته شدند كه شمار آنان را تا چند ميليون گفته اند. اين حادثه پس