فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٣٤ - ٢ ابن الامير صنعانى(١٠٩٩ـ١١٨٦هـ)

با مردم زمانش مشكلات فراوانى داشت، مردم عامى چند بار مى خواستند او را بكشند، و او را به ناصبى بودن متهم مى كردند، و مى گفتند تنها به كتب معروف اهل سنّت در زمينه حديث مراجعه مى كند و در مسائل و احكام نماز، مانند بالا بردن دست ها و روى هم گذاشتن آنها از كتب آنها پيروى مى كند و به اصطلاح دست بسته نماز مى خواند.

ملاحظات

١. ابن الامير، از آنجا كه به درجه اجتهاد رسيده بود، پيروى از مذهب خاصّ را ترك نمود و اين بسيار كار خوبى بود، ولى صحيح نبود كه آن روز با افكار عمومى زيديّه به مخالفت برخيزد به ويژه در مسأله روى هم نهادن دست ها در نماز، زيرا اين كار، واجب نبوده و حداكثر سنّت است، و ترك سنت، حرام نيست، بلكه طبق ادلّه نقلى سنت اموى بوده است و بعدها به صورت سنّت اسلامى درآمده است.[١]

امام شافعى، قبر امام ابوحنيفه را زيارت كرد، و در آنجا نماز خواند، ولى قنوت نخواند، از او سؤال كردند كه چرا قنوت را ترك كردى در حالى كه مذهب تو خواندن قنوت است، گفت: به احترام ابوحنيفه، زيرا او قنوت را جايز نمى داند.(يعنى من هم جايز مى دانم نه واجب، بنابراين، ترك آن در محضر ابى حنيفه نوعى احترام است).

٢. اين كه وى فقط به روايات موجود در «بلوغ المرام» اكتفا كرده، حاكى از آن است كه مذهب اهل بيت(عليهم السلام) را ترك كرده و فقط توجه به روايات اهل سنّت