فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٦٣ - كشمكش هاشم و اميّه

شيرخوارش، در پى دنياطلبى نبود، بلكه براى حفظ دين و جامعه از انحراف و ذلت و بازگشت جاهليت به پاخاسته است.

دشمنى خاندان هاشم با بنى اميه، دينى بوده نه قبيله اى

در جزيرة العرب، غالباً نبرد بين قبايل، جنگ دو شيخ قبيله در زمينه قلمرو سرزمين و مالى رخ مى داد و چيزى كه براى آنها مطرح نبود جنگ براى امور معنوى و دينى بود، در حالى كه دشمنى هاشم، با اميّه جنبه قبيله اى نداشته، بلكه از معنويت بالاى هاشم و فرو رفتن اميه در فساد اخلاقى سرچشمه مى گرفته است.

مقريزى كتابى دارد به نام «النزاع و التخاصم بين بني اُميه و بني هاشم» او در اين كتاب، با ذكر مداركى، ثابت نموده است كه هاشم، از خلق و خوى والا و پاكى برخوردار بوده، در حالى كه اميّه و فرزندان او در نقطه مقابل بودند.[١]

كشمكش هاشم و اميّه

هاشم دومين جدّ پيامبر با اميه به مناظره برخاستند و نتيجه اين شد كه پيش كاهنى بروند و هر كدام محكوم شد، پنجاه شتر چشم سياه در مكه بكشد و ده سال از مكه بيرون برود. هر دو نزد كاهنى خزاعى رفتند كه جد «عمرو بن حمق» از ياران خاص اميرمؤمنان(عليه السلام) بود. او پس از جمله هاى كوتاهى كه مخصوص كاهنان آن زمان بود، اين چنين قضاوت كرد:«هاشم بر اميّه در فضايل پيشى گرفته و در آغاز و پايان چنين بود. و گوينده به آن گواهى مى دهد». هاشم با اين كه نحر