فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٤٦ - مأموريت زيد از زبان خودش

٢. «و اعلموا أنّه ما ترك قومٌ الجهادَ قطّ الاّ حُقِّروا وذلّوا».[١]

«بدانيد هيچ جمعيتى تلاش در راه خدا را رها نكرده اند مگر آن كه خوار و ذليل شده اند».

٣. «أيّها الناس أعينونى على انباط الشام فوالله لا يعيننى عليهم منكم أحدٌ إلاّ رجوت أن يأتينى يوم القيامة آمناً».[٢]

«اى مردم، هر كس مرا در برچيدن نظام انسان هاى بى فرهنگ و پست حاكم بر شام كمك كند، به خدا سوگند، اميد دارم كه در روز قيامت با دلى آرام و خاطرى آسوده با هم به سوى خدا برويم».

به خاطر اين گفتارهاى روشنِ او درباره هدف خويش از نهضت، امامان اهل بيت(عليهم السلام) درباره او گفته اند كه او مردم را به كسى دعوت مى كرد كه از خاندان رسالت و مورد پسند و رضايت مردم باشد، و اگر او پيروز مى شد به وعده خود، وفا مى كرد، و لذا امام صادق(عليه السلام) فرمود:زيد انسانى مؤمن و عارف بود و در گفتار خود، صادق و راستگو بود و اگر پيروز مى شد به گفته خود عمل مى كرد و اگر زمام كار را به دست مى گرفت، مى دانست آن را به دست چه كسى بسپارد.[٣]

در اين مورد، كلمات ديگرى از امام صادق(عليه السلام) و امام رضا(عليه السلام) وارد شده كه همگى، اين مطلب را مى رسانند.

در اينجا نكته ديگرى هست كه مسأله را روشن تر مى سازد:

زيد، گام به ميدان جهاد نهاد و مى دانست كه كشته و شهيد مى شود، و كراراً از پدر و مادر، اين را شنيده بود، كه او همان كسى است كه در «كناسه» به دار آويخته