فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٣٧ - ٦ امر به معروف و نهى از منكر

امتياز ديگرى براى او مانند عصمت و علم اشراقى و الهى قائل نيستند.[١] شايسته بود، ابوزهره، اين نظريه را به علماى زيديه نسبت دهد نه به زيد. زيرا زيد جزء اهل بيت بود. و عقيده همگان در مورد امامت يكسان است.

٦. امر به معروف و نهى از منكر

امر به معروف و نهى از منكر، از اصول مسلم بين همه فرق است، و در اين قسمت بين اشاعره و معتزله و اماميه فرقى نيست، و اجراى آن در گرو شروطى است كه در كتاب هاى كلامى بيان شده است.

ابوزهره معتقد است: اماميه كه معتقد به تقيّه هستند، نمى توانند به وجوب امر به معروف و نهى از منكر معتقد باشند. آنگاه اضافه مى كند: حسين بن على ابوالشهداء و نوه او زيد اصل نخست را گرفته اند، در حالى كه پدر زيد زين العابدين(عليه السلام) اصل تقيه را مطرح كرده است. گويا زيد هم در آغاز زندگى به اصل تقيه معتقد بوده ولى آن گاه كه با عراقى ها ارتباط برقرار كرد، اصل امر به معروف و نهى از منكر را پذيرفته است.[٢]

اين سخن از استاد بزرگى مانند ابوزهره كه با فكر باز، زندگانى فقهاى اسلام را نوشته است، بسيار بعيد و دور است، زيرا اين دو اصل كوچك ترين تعارضى با هم ندارد، قرآنى كه بر امر به معروف و نهى از منكر تأكيد دارد همان قرآن، در دو مورد بر اصل تقيه تأكيد مى كند، چنان كه مى فرمايد: