فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٣٦ - ٥ حقيقت امامت از نظر اماميه

٤. رجعــت

مقصود از «رجعت» اين است كه قبل از رستاخيز، خدا گروهى را زنده مى كند، به برخى عزّت و به برخى ديگر ذلّت مى بخشد و آنان بر اين مطلب دلائلى دارند كه در جزء پيشين ضمن عقايد شيعه گفته شد.

آن گاه شيخ مفيد زيديه را در اين مورد مخالف اماميه دانسته است[١] ولى ابوزهره تصور كرده است كه انكار رجعت مربوط به خود زيد است[٢]، در حالى كه شيخ مفيد مسأله را به زيديه نسبت داده است.

٥. حقيقت امامت از نظر اماميّه

حقيقت امامت در مذهب اماميه اين است كه وحى الهى با رفتن پيامبر، قطع مى شود، ديگر وحى تشريعى و نزول جبرئيل، مطلقاً انجام نمى گيرد، ولى وظايف نبوّت پس از رحلت رسول خدا، استمرار مى يابد و آن كس كه بر انجام چنين وظايفى مأمور است، از جانب خدا تعيين مى شود، زيرا انجام اين وظايف، كار انسان عادى نسبت كه امّت آن را انتخاب كند، و پيامبر(صلى الله عليه وآله) نيز در روز غدير به اين موضوع جامه عمل پوشاند، بنابراين امامت يك منصب الهى است، هر چند مجرد از نبوت و وحى مى باشد در حالى كه از نظر اهل سنت يك منصب عرفى است كه امت بايد او را انتخاب كند، ابوزهره مى گويد: عقيده زيد در امامت، با اماميه يكسان نيست، زيرا آنان معتقدند امام فقط بايد از فرزندان فاطمه باشد و