فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٢٥ - ٥ ابراهيم بن زبرقان

اضطراب و خطا فراوان است. و أبو خيثمه مى گويد: او دروغگو بوده و ابوحاتم او را به سستى حديث، متهم ساخته است. دارقطنى مى گويد: او ضعيف است و از شعبه، نقل روايت كرده است.[١]

آنچه كه ذهبى و مشايخ او در مورد اين مرد بزرگ نقل مى كنند، ناشى از عناد او به خاندان رسالت است و لذا هر كس كه درباره اهل بيت(عليهم السلام) حديثى نقل كند، او را دروغگو و متروك الحديث مى خواند.

از اين جهت، رجالى هاى شيعه، كاملاً به توثيق او پرداخته اند، نجاشى مى نويسد: نصر بن مزاحم پيرو مذهب حق، و نيكوكار است، ولى از ضعفا نقل حديث مى كند.[٢]

شيخ طوسى او را از اصحاب امام باقر(عليه السلام) قلمداد كرده است.[٣]

٥. ابراهيم بن زبرقان

ذهبى مى گويد، ابن معين او را توثيق كرده ولى ابوحاتم مى گويد: به حديث او نمى توان استناد كرد.[٤]

شيخ در رجال خود، او را از اصحاب امام صادق(عليه السلام) شمرده، ولى از نظر توثيق سخنى نگفته است.[٥]