سروى ز بوستان ولايت ز پا فتادبرجى ز آسمان هدايت خراب شد چون ذره، بيقرار از آنم كه كربلابيتُ الوبالِ كوكبه آفتاب شد از ياد كربلا، دل ما بيقرار گشت‌وز داغ ابتلا، جگر ما كباب شد رويى چنان كه بوسه گه مصطفى بدى‌در خاك شد فتاده و، از خون خضاب شد «١»
***
هر شب برود زسينه آرام غريب و زشربت غم، تلخ شود كام غريب‌
گويند كه: از مرگ، بتر نيست غمى شك نيست كز آن بتر بود شام غريب «٢»
***
اندرين ماتم، ملايك دم به دم بگريسته جن و انس و علوى و سفلى، زغم بگريسته‌
كرسى از جا رفته و، سدره در افتاده زپاى عرش، نالان گشته و لوح و قلم بگريسته‌
مهر عالمتاب، با سوز جگر ناليده زار پير گردون هر زمان با پشت خم بگريسته‌
زين عزا، بهررضاى خواجه ركن و مقام ناله كرده زمزم و، بيت الحرام بگريسته‌
حور عين، بهررضاى فاطمه درباغ خلد بر شهيد باديه با صد الم بگريسته «٣»
***
اى به جاى تو، من وفا كرده! تو مكافاتِ آن جفا كرده‌
بوده بيگانه و، تو را با حق به نصيحت من آشنا كرده‌
من، تو را چون به حشر تشنه شوى وعده شربت صفا كرده‌
در مكافات تو، حسين مرا به غم آب مبتلا كرده‌
آن حسينى كه جبرئيل او را هر كجا ديده، مرحبا كرده‌
فاطمه، از براى تربيتش صد سحرگاه، ربنا! كرده «٤»
***
رخى كه بوسه گه شاه انبيا باشد به خاك و خون شده پنهان كجا روا باشد؟!
كسى كه چشمه كوثر، عطاى جدّ وى است به دشت كرب و بلا تشنه لب چرا باشد؟
روا بود كه جگر گوشه رسول خداى فتاده غرقه به خون، سرزتن جدا باشد؟
به مراد دل خود من ز سر قبر نبى به سوى هيچ سفر، دان كه مقيد نروم‌
گر خزانى سويم از لعل و زبرجد آرند من بدان لعل و زبرجد، زبرجد نروم‌
ليكن از جور اعادى زچنين جا و مقام بايدم رفت، وليكن به دل خود نروم «١»
***
گردون، همه اسباب غمم مى‌سازد وزمن به كسى دگر نمى‌پردازد
از خاك در جد خودم، دور انداخت چون باد به گرد عالمم مى‌تازد «٢»
***
دولت وصل تو دايم زخدا مى‌جستيم كعبه كوى تو، از راه صفا مى‌جستيم‌
هر سحرگاه، به اخلاص تمام از سرصدق دست بر داشته بوديم و تو را مى‌جستيم‌
طاق ابروى تو، كآن قبله مشتاقان است گاه و بيگاه به محراب دعا مى‌جستيم «٣»
***
زتو، رايت دولت افراختن زما، لشكرى بيكران ساختن‌
سپاهى چو آشفته پيلان مست همه نيزه وگرز و خنجر به دست‌
چو با تيغ، آهنگ خون آورند سر آسمان بر زمين آورند «٤»
دايم زجوى ديده ما آب مى‌رودبهر نهال تشنه صحراى كربلا اى دل! فغان برآر كه درمانده گشته است‌شهزاده دو كون به غمهاى كربلا «٥»
***
نشسته به زين چون يكى اژدها سربارگى كرده بر وى رها
نه اسبى، عقابى برانگيخته نه تيغى، نهنگى درآويخته «١»
***
عباس على است شيرغازى از بيشه خسرو حجازى‌
آورده به زير ران‌و، در دست آب يمنّى و، باد تازى‌
سر مى‌بازم، مگر بيابم نزديك خداى، سرفرازى‌
بر آل نبى سپه كشيدن كارى است كه نيست كار بازى‌
غافل مشويد از آن كه نبوَد بيهوده سخن بدين درازى «٢»
***
اگر كاست دشمن زمن دست راست ز دين و زمرديم، چيزى نكاست‌
زنم تيغ و، ننديشم از مرگ هيچ كه بى آب برگشتن من خطاست‌
اگر آب يابم و گرنه، كنون سر اندر سرآب كردن رواست «٣»
***
موج زن مى‌بينم از هر ديده توفان غمى مى‌رسد در گوشم از هر لب صداى ماتمى‌
اهل عالم را نمى‌دانم چه كار افتاده است؟ اين قدر دانم كه در هم رفته كار عالمى «٤»
***
هر صبح اگر نه تعزيت مفخر الهدى است پيراهن كبود فلك غرق خون چراست؟
گر آفتاب شرع نه در آب مى‌رود برقامت سپهر، چرا پيرهن قباست؟
گر در فراق آن رخ گلگون نسوخت زار خورشيد را چرا رخ لعلى چو كهرباست؟ «٥»
***
من قيس مُنبّه‌ام كه در جنگ كيوان نرسد زدار و گيرم‌
گر رستم زال، زنده گردد گردد به خم كمند، اسيرم‌
در دوستى حسين و آلش باكى نبود اگر بميرم‌
امروز شوم شهيد و، فردا در خلد برين بود سريرم «١»
***
كوه خارا، سنگها بر سر زند گر بشنود آنچه آن سنگين دلان با آل ياسين كرده‌اند
وه چرا در خاك ميدان غرق خون افتاده‌اند شهسوارانى كه فتح قلعه دين كرده‌اند «٢»
***
زهى حسرت كه چون شاه شهيدان مرا گفتا: قدم در نه به يارى‌
چرا همراه آن حضرت نرفتم نورزيدم طريق حقگزارى‌
اگر در كربلا مى‌گشتم آن روز شهيد راه او، در دوستداى‌
بسى بودى به فرداى قيامت مرا از لطف حق، اميدوارى‌
كنون او رفت و، من از روى تقصير بماندم در مقام شرمسارى‌
به صد زارى دمادم مى‌كشم آه ولى سودى ندارد آه و زارى «٣»
***
گر نام اين زمين به يقين كربلا بود اينجا نصيب ما همه كرب و بلا بود
اينجا بود كه تيغ بر آل نبى كشند و اينجا بود كه ماتم آل عبا بود
ريزند در مصيبت من آب چشم خويش هر مرغ و ماهيى كه در آب و هوا بود «٤»
***
فغان از عالم بالا برآمد خروش از عرصه غبرا بر آمد
غبار ساحت آفاق برخاست به بام قبه خضرا، برآمد
بسا دمهاى آتشبار، كز غم به جاى موج از دريا برآمد