زرينه شمع، بر سر قبرت چو موم شد ز آن آتشى كه از جگر مؤمنان بخاست‌
اى تشنه فرات! يكى ديده بازكن كز آب ديده بر سر قبر تو، دجله‌هاست‌
آتش، عجب كه در دل گردون نيوفتاد در ساعتى كه آن جگر تشنه، آب خواست‌
شمشير، تا زبدگهرى در تو دست برد نامش هميشه هندو و سر تيز و بيوفاست‌
از بهر كشتن تو، به كشتن يزيد را لايق نبود، كشتن او: لعنت خداست‌
آن پيرهن كه گشت به دست حسود چاك اندر بر معاويه ديرى است تا قباست!
فرزند، بر عداوت آبا پراكند تخم خصومتى كه چنين لعنتش سزاست‌
گردى ست بر ضمير تو ز آن خاكسار و، ما بر گورت، آب ديده فشانان ز چپ و راست‌
با دوستان خويشتن، از راه دشمنى رويت: گرفته از چه و خاطر: دژم چراست؟
گردون ناسزا، ز شما عذر خواه شد امروز اگر قبول كنى عذر او، سزاست‌
شاهان به پرسش تو، زهر كشور آمدند و آن گه به بندگى تو را ضحا، گرت رضاست‌
حالت رسيدگان غمت را، گرفت شور شورابه دو ديده يك يك، بر اين گواست‌
كار مخالف تو، برون افتد از نوا چون در حجاز، ساز حسينى كنند راست‌
بر عودِ تربت تو، چو شكر بسوختيم از شكرت بپرس كه: اين آتش از كجاست؟
چون كاه مى‌كشد به خود اين چهره‌هاى زرد اين عود زرنگار، كه همرنگ كهرباست‌
عودى كه ميوه دل زهرا در او بوَد نشگفت اگر شكوفه او، زهره سماست‌
صندوق تو زروى به زر در گرفته ايم وين زرفشانى ار چه به روى است، بى رياست‌
روزى، ز سرگذشت تو ديدم حكايتى ز آن روز، باز پيشه من نوحه و بكاست‌
تا ميل قبّه تو درآمد به چشم من تاريكى از دو چشم جهان بين من جداست‌
برتربت تو، وقف كنم كاسه‌هاى چشم زيرا كه كيسه زرم از سيم، بى نواست‌
تابوت تو زديده مرصّع كنم به لعل وين كار، كردنى ست كه تابوت پادشاست‌
چشم ار زخون دل شودم تيره، باك نيست در جيب و كيسه، خاك تو دارم كه توتياست‌
چون خاك عنبرين تو را نيست آهويى مانندش ار به نافه چينى كنم، خطاست‌
قلب سياه و سيم تنم، زرّ ناب شد زين خاك سرخ فام كه همرنگ كهرباست‌
كردم به حلّه روى ز پيشت به حيله ليك پايم نمى‌رود كه مرا ديده از قفاست‌