بنياد بارگاه سليمان به باد داد ديو پليد، پاى چو بر تخت جم نهاد
بس آسمان ز واقعه سبط مصطفى بر هر دلى كه بود، دو صد داغ غم نهاد
بر قبه فلك، غم و اندوه زد علم روزى كه او به دست برادر علم نهاد
آتش ز سوز اهل حرم در جهان گرفت چون رخ گه وداع به سوى حرم نهاد
رفت از هجوم غم، قدم آسمان ز جاى تنها چو او به عرصه ميدان قدم نهاد
اى كاش دل شدى ز غم او چو بحر خون وز ديده، قطره قطره به حسرت شدى برون‌
در كربلا چو وقت جهاد و غزا رسيد دور طرب سر آمد و، روز عزارسيد
از كوفه، خيل فتنه گروه از پس گروه بر قصد كينه خلف مرتضى رسيد
لبريز كرد ساقى دوران پياله را چون دور غم به خامس آل عبا رسيد
از عاشقان نگفت كسى در گه الست چون او (بلى) چو وقت قبول بلا رسيد
در خيمه حرم ز جفا آتشى زدند كز صحن ارض، دود به سقف سما رسيد
فرياد الغياث حريمش ز خيمه گاه تا پيش پرده حرم كبريا رسيد
از غم رسيد ناله يثرب به كربلا چون سوى يثرب اين خبر از كربلا رسيد
آه از دمى كه با غم دل، شهريار دين گفتا به خواهر، ار ره مهر و وفا چنين‌
اى خواهر! از برت چو به فردا جدا شوم در خون خويش، غرقه به دشت بلا شوم‌
چون گل مكن ز دورى من چاك، پيرهن چون از برت روانه چو باد صبا شوم‌
مخراش روى خويش و مكن موى خود، كه من شرمنده پيش بارگه كبريا شوم‌
روشن شود دو چشم پيمبر به روز حشر گر زير سم اسب عدو، توتيا شوم‌
ترسم ز سوى عرش رسد آيت بدا بگذار تا به كام دل خود فدا شوم‌
گرد آر كودكان مرا نزد خود، چو من فردا ززين اسب به ميدان جدا شوم‌
رفتند مادر و پدر و جد من زپيش من هم پى زيارت‌شان از قفا شوم‌
زينب چو اين شنيد به سر بر فشاند خاك از دست و كرد بر تن خود جامه چاك چاك‌
چون شاه دين به عزم شهادت سوار شد چشم ملك به عرش برين اشكبار شد
خورشيد همچوطشت پر از خون طلوع كرد هول قيامت از همه سو آشكار شد
ابر بلا بر آمد و، بر خاك خون گريست باد فنا وزيد و، هوا پر غبار شد
حورا چو گل به خلد برين، جامه بر دريد رضوان، دلش چو لاله ز غم داغدار شد
از دود آه پردگيان، چرخ شد سياه و ز خون، زمين ماريه چون لاله زار شد
گويا زپرده، دختر زهرا برون دويد زهرا به خلد، از غم دل بيقرار شد
اسبى كه بود سبط پيمبر بر او سوار ناگاه سوى خيمه روان، بى سوار شد
آمد به سوى خيمه چو با زين واژگون از ديده سپهر ز اندُه چكيد خون‌
چون شاه دين به خاك در آمد زپشت زين بنهاد روى خويش به شكرانه بر زمين‌
ابرى نديد بر سر آن دشت، غير تيغ! قصدى نيافت در دل آن قوم، غير كين‌
هر جا فكنده ديد، گلى ياسمين عذار هر سو فتاده يافت، مهى مشترى جبين‌
بر صبر او، ز جمله كرّوبيان قدس برخاست در صوامع افلاك، آفرين‌
خاكى كه غرقه گشت به خون گلوى او بردند بهر غاليه موى حور عين‌
از داس كوفيان جفا پيشه، شد تهى باغ نبى ز لاله و شمشاد و ياسمين‌
بگريست وحش و طير بر آن جم، كزو ربود ديو پليد شوم، هم انگشت و هم نگين‌
گفتى رسيده وقت كه عالم شود خراب وز باد قهر، كشته شود شمع آفتاب‌
چون اهل كوفه دامن كين بر ميان زدند دامن بر آتش غم خلق جهان، زدند
چون هاله، گرد ماه به يكباره اهل بيت صف حلقه وار گرد امام زمان زدند
از كوفيان چو آب طلب كرد، در جواب تير سه شعبه‌اش ز جفا بر دهان زدند
كردند حلق كودك او را، نشان تير تير جفا چگونه ببين بر نشان زدند!
خستند بوسه گاه نبى را به تيغ تيز وز كين، سر مبارك او بر سنان زدند
در خيمه‌اش به كينه زدند آتشى چنان كز او شرر به خرمن هفت آسمان زدند