اى به جان خواسته از دوست بلا روز الست دست شسته به رهش يك سره از هر چه كه هست‌
جان ياران تو از بند غم امروز برست‌
(روز ميلاد تو دل، غرقه بحر شوق است) (كز ولاى تو به فردوس درى پيدا كرد) «١»
٦٦. فخّار زاده جهرمى، محمّد
او در دى ماه ١٣٥٧ در شهر آبادان به دنيا آمد. تحصيلات دوره راهنمايى و دبيرستان را در مركز پرورش استعدادهاى درخشان (شيراز) به پايان برد. اكنون ضمن آنكه دانشجوى دوره دكتراى مهندسى برق است به عنوان عضو هيأت علمى دانشگاه شهيد چمران اهواز به تدريس اشتغال دارد.
وى در رشته‌هاى علمى و هنرى رتبه‌هاى ممتازى را در سطح كشور به دست آورده و گردآورى مجموعه شعر «آواى نينوا» ويژه اشعار دانشجويان و طلّاب سراسر كشور در چهار مجلّد بر عهده او بوده است. ازوست:
اين ذبح عظيم‌
اينكه دلباخته تا مرز عدم مى‌آيد آفتابى‌ست كه از سمت حرم مى‌آيد
سدّى از بال ملايك بگذاريد كه او بيخبر از وزش تيغ ستم مى‌آيد
او چه ديده‌ست در آن سرخى ميدان كه مدام به زمين مى‌خورد و چند قدم، مى‌آيد
گرچه آن شير علمدار به خاك افتاده‌ست رزم برپاست كه از خيمه علَم مى‌آيد
تازه اين اوّل بيتابى و بى خوابى توست صبر كن، واقعه در واقعه غم مى‌آيد
اسب بر پيكر آيينه گذر خواهد كرد ديو با حسرت انگشتر جم مى‌آيد
زير اين بغض جگر سوز، گلوى منِ زار راه تنگى‌ست كه يك روز به هم مى‌آيد
كمكم كن كه به وصف تو كمر راست كنم شعر در منقبت ذات تو كم مى‌آيد
طبل توفان تو را كوفته اين ذبح عظيم موج آيينه ازين تيغ دو دم مى‌آيد
چه شكوهى‌ست درين خيمه؟
گرچه تا غارت اين باغ نمانده‌ست بسى بوى گل مى‌رسد از خيمه خاموش كسى‌
چه شكوهى‌ست درين خيمه كه صد قافله دل مى‌نوازند به امّيد رسيدن، جرسى‌
دامن خيمه به بالا بزن اى گل! كه دلم جز پرستارى درد تو ندارد هوسى‌
اى صفاى سحرى جمع به پيشانى تو باد پايم وَ به گردت نرسيده‌ست كسى‌
بر سرِ دار تمناى تو، گل كرد مسيح يافت از شعله ادراك تو موسى، قبسى‌
راهى‌ام كن به تماشا
كاروان شعر عاشورا ٦٤٤ ٧٣. كافى، غلامرضا ..... ص : ٦٤٣
ى جمالت، بگذار بر سر سفره سيمرغ نشيند مگسى‌
چه صميمى‌ست خدايى كه تو يادم دادى! لطف محض‌ست اگر نيست جز او دادرسى‌
باز شب آمد و من ماندم و اين گريه و، نيست جز ابوحمزه تو فانىِ تو همنفسى‌
٦٧. فراهى كاشانى، عزيزالله (فراهى)
از پيرغلامان درگاه حسينى بود و افزون از ٥٠ سال در عرصه شعر آيينى قلم زد. شاعرى بود با اخلاص و صادق و به آنچه كه مى‌سرود ايمان داشت. «خوشه‌اى از خرمن ادب» حاوى بخشى از سروده‌هاى مذهبى اوست. وى سرانجام به سال ١٣٦٣ و در سنّ هفتاد سالگى در زادگاهش كاشان بدرود حيات گفت. عاشَ سعيداً و مات سعيداً. ازوست:
گلهاى كربلا
كربلا، گلهاى خوشبويى به بار آورده است كز شميم خوش، معطّر روزگار آورده است‌
بر مشام جان رسد بوى بهشت از كربلا چون جوانان جنان را در كنار آورده است‌
گر به ظاهر گلستانى شد در آن صحرا خزان بهر دين تا روز محشر نوبهار آورده است‌
سرمه چشم ملك باشد غبار آن زمين كز برايش كاروان جان، غبار آورده است‌
خاك پاكش بس به خون گلرخان آغشته است آن بيابان را بِه از صد لاله‌زار آورده است‌
نهضت خونين شاه كربلا در راه حق حق‌پرستان را برون از انتظار آورده است‌
بيقراريهاى زينب بر سر نعش حسين از براى دين درين عالم قرار آورده است‌
خطبه‌هاى او به شهر كوفه و شام خراب خوارى از بهر يزيد بد شعار آورده است‌
روى منبر، خطبه غَرّاى زين العابدين از براى خصم، رسوايى به بار آورده است‌