سبك شعرى‌
وقار شيرازى نيز ادامه دهنده سبك شعرى پيروان نهضت بازگشت بوده و قصايد خود را به سبك متقدمين مثنويات را به شيوه نظامى و جامى و غزليات مراثى خود را در سبك عراقى سروده است.
دامنه تاثير آثار عاشورايى‌
وقار شيرا
كاروان شعر عاشورا ٣٣٥ ١٧. جوهرى سنندجى ..... ص : ٣٣٤
زى سهم به سزايى در ادامه روند تكاملى شعر عاشورا در زبان فارسى داشته و آثار ماتمى او الهام بخش شاعران آيينى بوده و هست.
برگزيده آثار عاشورايى‌
وقار شيرازى از چهره‌هاى آشناى شعر آيينى در سده سيزدهم هجرى است و داراى دو تركيب دوازده بند عاشورايى در رثاى سالار شهيدان و شهداى كربلا است كه يكى را به اقتضاى دوازده بند محتشم كاشانى سروده كه به نقل آن خواهيم پرداخت. و ديگرى را در همان وزن ولى با كلمات رديف و قافيه‌اى متفاوت به رشته نظم كشيده است كه ما براى احتراز از دامنه‌دار شدن سخن به مرور مطلع هر بند آن اكتفا مى‌كنيم:
مطلع بند اول‌
يا رب! چه روى داده كه شهرى پر از عزاست؟ يا خود كه شد ز دست؟ كه اين تعزيت به پاست‌
مطلع بند دوم‌
شاهى كه داستان عزايش جهان گرفت صد شعله در غمش به زمين و زمان گرفت‌
مطلع بند سوم‌
چون از حجاز گشت حسين عازم عراق از كعبه بر سپهر شد افغان الفراق‌
مطلع بند چهارم‌
چون در جدال نوبت ياران به سر رسيد وقت برادر آمد و روز پسر رسيد
مطلع بند پنجم‌
چون كشته شد سپاه سراسر به پيش شاه تنها بماند شاه و بگرييد بر سپاه‌
مطلع بند ششم‌
شاه از پى جهاد چو پا در ركاب كرد گر دل سنگ بود ز سختى كباب كرد
مطلع بند هفتم‌
آن شاه بى سپاه چو بنمود عزم جنگ از چار سو مجال به دشمن نمود تنگ‌
مطلع بند هشتم‌
از جور اهل شام چو شد كار شه تمام صبح سپيد آل على تيره شد چو شام‌
مطلع بند نهم‌
زينب به خاك ديد چو آن جسم چاك چاك زد جامه چاك و از شتر آمد به روى خاك‌
مطلع بند دهم‌
گردون چو پاى آل على در بلا كشيد تا شهر كوفه‌شان زصف كربلا كشيد
مطلع بند يازدهم‌
آل نبى ز كوفه چو آهنگ شام كرد گردون بناى جور و ستم را تمام كرد
مطلع بند دوازدهم‌
از كوفه‌شان حديث كنم يا ز شام شان؟ بسيار بود غم شمرم از كدام شان؟
دوازده بند
اى دل بنال زار كه هنگام ماتم است وز ديده اشك بار كه ماه محرم است‌
هر جا كه بنگرى همه اوضاع اندُه است هر سو كه بگذرى همه اسباب ماتم است‌
از سينه بر سپهر: خروش پياپى است وز ديده بر كنار: سرشك دمادم است‌
اين خود چه ماجرا است كه از گفتگوى آن يك شهر در مصيبت و يك ملك در غم است؟
اين خود چه اندُه است كه اجر جزيل او در كيش گبر و مُسلم و ترسا مسلّم است‌
گويند جاى غم نبوَد خُلد و زين عزا يك دل گمان مدار كه در خلد خرم است‌
در اين عزا ز اشك پياپى مكن دريغ كز ديده جاى اشك اگر خون رَوَد كم است‌
آدم در اندُه است در اين ماه و ناگزير در اندُه است هر كه ز اولاد آدم است‌
عالم اگر بود به تزلزل بعيد نيست كاين خود عزاى مايه ايجاد عالم است‌