ناگاه از فراز سنان سنان «١» دون خورشيد سر زدى ز گريبان كربلا
آوخ كه شد به نيزه همان سر كه مصطفى مى‌گفت بارهاش كه: روحى‌ لَكَ الفِدا
از زين چو پشت شاه زمان بر زمين رسيد بگذشت خون ز زين و به عرش برين رسيد
تا حشر سر به زير بود آسمان ز شرم ز آن ظلم‌ها كه بر سر سلطان دين رسيد
چون دايه بود روح الامين آن جناب را زين داغ تا چه بر دل روح الامين رسيد
ياسين به دور صفحه امكان قلم كشيد آيات نيز چون به امام مبين رسيد
خون از زمين رسيد به چرخ برين زكين چون پيكر امام زمان بر زمين رسيد
كو آن زبان كه شرح دهم تا چه از جفا بر آل مصطفى ز يزيد لعين رسيد
كو آن زبان كه گويمت از ظلم كوفيان بر عترت رسول چنان و چنين رسيد
افتاد حور عين ز سر تخت بر زمين چون اين خبر به خلد سوى حور عين رسيد
هر چند بيش گويمت از جور اشقيا بر اهل بيت پاك نبى بيش ازين رسيد
هرگه كه از يسار و يمين شه نظر فكند شمر از يسار و مالك يسر از يمين رسيد
خوش بود روز قاسم داماد و نو عروس ناگام شام فرقت شان از كمين رسيد
مادر مگر نبود كه بس ناله سر كند تا بيندش چه در نفس واپسين رسيد
آن ظلم‌ها كه چرخ به آل رسول كرد جان رسول تا به قيامت ملول كرد
روز ازل بر اهل ولا چو صلا زدند فال به نام شه كربلا زدند
چون پهن گشت خوان شهادت نخست روز اول به خاندان نبى اين صلا زدند
كس بر صلاى غم به جز از وى بلى نگفت روز ازل صلا چو بر اهل ولا زدند
كرد آسمان ز بار شهادت ابا و ليك اين قرعه را به طالع آل عبا زدند
چون شد لواى تعزيت شاه دين بلند كرّ وبيان به عرش برين اين لوا زدند
زينب ز بس كه جور و جفا ديد و صبر كرد آتش به جان صبر ازين ماجرا زدند