گرچه گردون با دلى از سنگ باشد سخت تر راست نتواند نمود از بار اين محنت، كمر
در سوادِ ديده‌ها از گريه شور كربلاست وزقيامت، مى‌دهد بيتابى دلها خبر
بس كه بر بالاى هم، داغ مصيبت چيده است دل به رنگ لاله صد برگ آيد در نظر
از خراش سينه مى‌پيچد به هم پاى نفس وز هجوم گريه مى‌غلتد به خون، نور بصر
دست را، كى فرصت پرسيدن چشم ترست؟ يا گريبان مى‌درد، يا خاك مى‌ريزد به سر
بس كه دشت خاك امكان شد زجوش گريه تار «١» غير گرد غم نمى‌آيد غبارى در نظر
خار و خس سيراب و او را چون تف ياقوت بود بر لب گوهرفشان، تبخاله از سوز جگر
آن كه چون مهر نبوت، داشت از روى شرف جا به دوش مصطفى، تير بلا را شد هدف‌
آب بر روى امام خويش بستند آن سپاه پس به آب تيغ، شستند از جبينش گردماه!
بس كه از خون، كربلا سيراب شد، چون خارپا تا ابد ز آن دشت خون آلود مى‌رويد گياه‌
بر تن ماهى به رنگ پيكرمه داغهاست دارد اين غم، داغ عالم را زماهى تا به ماه‌
روز ميدان، كس ركابش غير موج خون نداشت مهر را باشد شفق همراه، در روز سياه‌
بر سپاه خصم چون آورد رو، او را نبود جز نگاه حسرت اهل حرم از پى پناه‌
چون در آمد سروَش از پا، بر سر بالين نداشت مهربانى همچو شمع كشته، غير از دود آه‌
جان، روان شد از تن اهل حرم چون بازگشت مركبش چون قالب بى جان به سوى خيمه گاه‌
بر زمين افتاده چون نور مهان، گردون جناب مانده همچون ديده بى مردمك خالى ركاب‌
ديده پوشيدند، چون ديدند خالى صدر زين ماند مسند بى جم و، افتاده از خاتم نگين‌
ابرماتم، خيمه زد در گلشن آل عبا آشكارا شد زجوش گريه، توفان از زمين‌
عرصه شد بر عالم ايجاد، تنگ از موج خون شد سوار رود نيل از پرسش چشم، آستين‌
همچو مجمر، رخنه صد جا داد بر خود آسمان تا بريزد از هم، اركانش ز آه آتشين‌
چون نباشد آدم از روى ملايك شرمسار؟ كز بنى آدم پديد آيد خطايى اين چنين‌