كفى آب بر داشت تا نوشدا كه كمتر دلش از عطش جوشدا
به ياد آمدش كام خشك امام به خود گفت: اين آب بادت حرام‌
ره يارى اين نيست آزرم دار ز روى برادر يكى شرم دار
ننوشيد يك قطره
كاروان شعر عاشورا ٤٧١ ٤٢. صامت بروجردى ..... ص : ٤٦٩
ز آن آب سرد شكيبش سرِ چرخ را خيره كرد
چو از دست آن آب را برفشاند ملك از فلك بروى احسنت خواند «١»
همى چند نوبت چنين رزم جست به خون يلان دست و شمشير شست‌
وليكن نبودش به دل راى جنگ نمى‌خواست كآرد در آنجا درنگ‌
ابوالفضل اگر راى پيكار داشت وگر دل به مرد افكنى مى‌گماشت‌
نماندى در آن پهنه يك تن سوار كه با شاه جويد دگر كارزار «٢»
٤١. طرب اصفهانى‌
(١٢٧٦- ١٣٣٠)
زندگينامه‌
نامش ميرزا ابوالقاسم محمد نصير تخلص شعرى‌اش «طرب» زادگاهش اصفهان و كوچك‌ترين فرزند محمد رضا قلى خان شيرازى متخلص به «هما» است.
در سال ١٢٧٦ ه. ق در اصفهان به دنيا آمد و به سال ١٣٣٠ ه. ق در سن ٥٤ سالگى در زادگاهش بدرود حيات گفت و در بقعه امام زاده احمد به خاك سپرده شد.
طرب در خاندانى ادب پرور نشو و نما پيدا كرد. پدرش هماى شيرازى (١٢١٢- ١٢٩٠) و برادرانش ميرزا محمدحسين «عنقا» (١٢٦٠- ١٣٠٨) و محى‌الدين محمد «سها» (١٢٦٢- ١٣٣٨) از چهره‌هاى ممتاز شعر و ادب در سده سيزدهم و اوايل سده چهاردهم به شمار مى‌رفتند.
مرحوم استاد جلال‌الدين همايى (سنا) در مقدمه ديوان طرب نگاشته‌اند:
«... طرب در كودكى و اوايل عهد جوانى اكثر اوقات پيش «عنقا» به درس و مشق اشتغال داشته و به دستور و انتخاب او نمونه‌هاى برگزيده نظم و نثر فارسى و عربى شعرا و