سيراب كرده خار بيابان ز خون خود لب تشنه شد شهيد به خوارى برادرم‌
بر چهره خال هاشمى آلوده‌اش به خون ناديده ديده همچو سپندى بر آذرم‌
فارغ ز شكوه شد چو ز مسموم مبتلا «١» با گريه گفتن با تن مظلوم كربلا:
بى روى تابناك تو خور «٢» در ظلام «٣» باد! بى لعل تو به غنچه تبسم حرام باد!
در خاك تيره روى تو! تا روز رستخيز رخسار صبح تيره‌تر از زلف شام باد!
افكند طشت آل نبى چون زبام چرخ اين طشت زر فتاده‌اش از طرفِ بام باد!
بالش شكسته باد! نيارد چو بعد ازين بويى ز گيسوان توام بر شمام باد
محراب مصطفى چو تهى از تو مقتدا زين پس قعود چرخ بدل بر قيام باد!
از پشت ذوالجناح چو شد واژگونه زين اين خنگ تيز گام كشيده لگام باد!
بادا ز خون همچو تويى شرمسارى‌ام گويم اگر فلك ز پىِ انتقام باد!
زينب به روى نعش برادر چو شد زهوش كلثوم آمدش زقفا نوبت خروش‌
كاى خسروى كه رفته به نوك سنان سرت از تاب آفتاب به سر اينك افسرت!
اى طاير خجسته بام حرم! كشيد سنگ كدام سنگدل آيا به خون پرت؟
در حيرتم كه شير خدا بيخبر چرا است كز تير و نيزه آمده چون بيشه پيكرت «٤»؟
بودى سرت به خاك- كه خاكم بود به سر! - چون كرد چاك، خنجرِ كين پاك حنجرت؟
معذور دار! شمر شريرم امان نداد تا زير تيغ بر سر زانو نهم سرت‌
در حيرتم چگونه گشايم به روز حشر زين انفعال ديده به ديدار مادرت؟
عباس را درين سفر آيا چه داد دست؟ كز دست داد يارى غمديده خواهرت «٥»!