و منزلتى ندارد. «انابت‌نامه» او كه حاوى نثر و نظم است حال و هواى نيايشى دارد و خواندنى است و برخى از غزليات عاشورايى وى نيز شور و حال خاصى دارد.
دامنه تأثير آثار عاشورايى‌
صفائى جندقى شهرت ادبى خود را مرهون تركيب ١١٤ بندى خود است كه در مراثى سالار شهيدان سروده است. تركيب‌بند عاشورايى صفائى جندقى على رغم جاذبه‌هايى كه دارد، يكدست نيست، ولى داراى بندهاى ممتازى است كه از ديرباز مورد عنايت شيفتگان ادب عاشورا قرار داشته است. خصوصاً اولين و بيست و نهمين بند آن كه از آثار فخيم و ماندگار شعر عاشورا در زبان فارسى به شمار مى‌رود و الهام بخش شاعران آيينى در سرودن اشعار ماتمى است، و نوحه‌هاى عاشورايى او نيز رهگشاى نوحه سرايان حسينى بوده و هست.
برگزيده آثار عاشورايى‌
در اين قسمت برگزيده‌هايى از اشعار ماتمى صفائى جندقى را ارايه مى‌كنيم و مشتاقان ديگر آثار عاشورايى او را به مطالعه ديوان اشعارش فرا مى‌خوانيم:
اولين بند از تركيب ١١٤ بندى‌
اى از ازل به ماتم تو در بسيط خاك گيسوى شام باز و، گريبان صبح چاك‌
خود نام آسمان و زمين، آن چه اندر او از نامه وجود چه باك ار كنند چاك؟
تا جسم چاك چاك تو عريان به روى دشت جان جهانيان همه زيبد به زير خاك‌
ارواح، شايد ار همه قالب تهى كنند تا رفت جان پاك تو از جسم تابناك ...
تخت زمين به جنبش اگر اوفتد، چه بيم؟ رخش سپهر از حركت ايستد چه باك؟
هم، آه سفليان به فلك خيزد از زمين هم، اشك علويان به سمك ريزد از سماك‌
خون تو آمده است امان بخش خون خلق خون را به خون كه گفته نشايد نمود پاك؟!
تن‌ها مقيم بارگهت، قلبنا لديك! سرها نثار خاك رهت، روحنا فداك! ...
خاك سيه به فرق قدح خواره‌اى، كه فرق نشناخت خون پاك تو از شير دخت تاك ...
خوناب دل ز ديده (صفائى) بيا ببار شرحى ز سرگذشت شهيدان كن آشكار «١»
٢ باز از افق هلال محرم شد آشكار بر چهر چرخ، ناخن ماتم شد آشكار
نى! نى! به قتل تشنه لبان از نيام چرخ خون ريز خنجرى است كه كم كم شد آشكار
يا بر فراشت رايت ماتم دگر سپهر و اينك طراز طره پرچم، شد آشكار
يا از براى زخم شهيدان تشنه لب از جيب مهر، نسخه مرهم شد آشكار ...
دلها گشايد از مژه سيلاب لعل رنگ از نوك ناوكى كه درين دم شد آشكار
اين ماه نيست، نعل مصيبت در آتش است كز بهر داغ دوده آدم شد آشكار
صبح نشاط دشمن و، شام عزاى دوست اين سور ماتمى است كه با هم شد آشكار
باز از نهاد نوحه سرايان، فراز و پست آشوب رستخيز به عالم شد آشكار
آهم به چرخ رفت و، سرشكم به خاك ريخت اكنون نتيجه دل پرغم شد آشكار
ز افغان سينه، ابر پياپى پديد گشت ز امواج ديده، سيل دمادم شد آشكار
آهم: شراره خيز و، سر شكم: ستاره ريز اين آب و آتشى است كه توام شد آشكار
نظم ستارگان مگر از يكدگر گسيخت! يا اشك اين عزاست كه گردون زديده ريخت «١»؟
٤ بست آسمان كمر چو به آزار اهل بيت بگشود در زمين بلا، بار اهل بيت‌
بر يثرب و حرم دو جهان سوخت، تا فتاد با كربلا و كوفه سروكار اهل بيت‌
روزى لواى آل على شد نگون، كه زد خرگه به صحن ماريه، سردار اهل بيت‌
ز آن كاروان جز آتش حسرت به جا نماند چون كوچ كرد قافله سالار اهل بيت‌
لب تشنه جان سپرد، مگر برد دجله را سيل سرشك ديده خونبار اهل بيت؟
دشمن ندانم آتش كين در خيام زد؟ يا درگرفت ز آه شرر بار اهل بيت؟!
گردون چرا نگون نشد آن دم كه از حرم شد بر سپهر، ناله زنهار اهل بيت؟
از آتش سموم مخالف به كربلا يك گل نماند در همه گلزار اهل بيت‌
بعد از برادران و عزيزان و همرهان حسرت: سپاه و، آه: علمدار اهل بيت!