نگارنده در بالندگى نخل شعر آيينى استان خراسان اهتمام تامّ و تمام گماشت و در شكوفه‌بارى اين بوستان هميشه سرسبز سهم به سزايى داشت. سبك شعرى او شيوه عراقى بود و اشعار او در عين صراحت و سادگى از جزالت و فصاحت سرشار. رويكرد نگارنده را به مفاهيم ارزشى فرهنگ عاشورا مى‌توان در آثار او به روشنى مشاهده كرد.
قيام حسينى‌
به ملّتى كه مرامش بود مرام حسين من احترام گذارم، به احترام حسين‌
از آن جهت شده ديوان كربلا دل ما كه افتتاح شده از ازل به نام حسين‌
هنوز تشنه بگريد چو آب مى‌نوشد هنوز مى‌شنود گوش دل پيام حسين‌
زبان به موعظه بگشود و من نمى‌گويم چه روى داد و چرا قطع شد كلام حسين‌
به باغ، سروِ خرامان به خاك و خون مى‌ريخت فتاد چون به زمين سروِ خوش خرام حسين‌
نه چون حسين كسى سجده كرد در عالم نه كس قيام نموده‌ست چون قيام حسين‌
حسين بس كه مقامش بلند مرتبه است به جز خداى نداند كسى مقام حسين‌
اميد هست (نگارنده) را كه در محشر خداش بنده خود خواند و غلام حسين «١»
بِابى انْتَ و امّى‌
همه جسميم و تويى جان بابى انت و امّى همه درديم و تو درمان، بابى انت وامّى‌
بابى انت وامّى كه ز پيمان تو با حق همه گريان و، تو خندان بابى انت وامّى‌
ز وجودت به وجود آمده شور و هيجانى در همه عالم امكان، بابى انت وامّى‌
جان فدايت كه شد از روز نخستين ولادت كربلاى تو نمايان، بابى انت وامّى‌
تو حسينى، تو حسينى، تو سراپا همه حسنى معدن جودى و احسان، بابى انت وامّى‌
آنكه ديوانه تو، سر به بيابان بگذارد بگذرد از سر و سامان، بابى انت و امّى‌
خِرَد اى خسرو خوبان كه بود شاخص انسان مانده در كار تو حيران، بابى انت وامّى‌
سرِ آن كشته بنازم كه دم مرگ ببيند تو گرفتيش به دامان، بابى انت وامّى‌
چون (نگارنده) به آن كاو شده در ظلّ لوايت دادن جان بود آسان، بابى انت وامّى «٢»
سرآورده‌اى؟!
به خولى بگفت آن زن پارسا كرا باز از پا درآورده‌اى؟
كه در اين دل شب چو غارتگران برايم زر و زيور آورده‌اى‌
به همراهت امشب چه بوى خوشى است! مگر بارِ مشكِ‌تر آورده‌اى؟
چنان كوفتى در كه پنداشتم ز ميدان جنگى، سر آورده‌اى؟
چو دانست آورده سر، گفت: آه! كه مهمانِ بى پيكر آورده‌اى‌
چو بشناخت سر را بگفت: اى عجب سرى با شكوه و فر آورده‌اى‌
بميرم درين نيمه شب از كجا سرِ سبط پيغمبر آورده‌اى؟!
چه حقّى شده در ميان پايمال كه تو رفته‌اى داور آورده‌اى؟
گل آتش است اين كه از كوه طور تو با خاك و خاكستر آورده‌اى‌
(نگارنده)! با گفتن اين رثا خروش از مِلايك برآورده‌اى «١»
٩٩. وارسته كاشانى، محمد (وارسته)
به سال ١٣٠٠ در كاشان چشم به جهان هستى گشود و در سال ١٣٧٥ چشم از جهان فرو بست.
او از چهره‌هاى شاخص محافل ادبى كاشان به شمار مى‌رفت و در حقّ نويسنده اين سطور عنايتها داشت. شاعرى بود توانا، مضمون ياب و نازك انديش و در سبك اصفهانى (هندى) دستى به تمام داشت و غزلهاى او در اين سبك شعرى سرشار از مضامين بديع و دلنشين بود و برخى از شعراى همشهرى‌اش او را تالى تِلْوِ كليم كاشانى مى‌دانستند. خدايش بيامرزد و او را با اولياى خود محشور كناد! ازوست:
اكسير زندگى‌
نيست عاقل هر آنكه مجنون نيست رهسپار از غمت به هامون نيست‌
آستان بوست اى حسين شهيد! گردنش خم به پيش گردون نيست‌
طفل ابجدنويس مكتب تو حكمتش كمتر از فلاطون نيست‌