برفكنم جامه را، درشكنم خامه را ختم كنم بر دعا، مهر نهم بر دهن‌
ظلِّ شما بسته‌ام، نور شما برده ام تافكند ظلّ و نور بر دل و جانم علن؟
جان شما غرق نور، نور شما در حضور تا فتد از ابر فيض سايه به خار و سمن «١»
١٦. ابوالحسن فراهانى‌
از شعرا و فضلاى نامدار سده يازدهم هجرى، از سادات حسينى فراهان و معاصر با امام قلى خان والى فارس بوده است.
وى در انواع علوم عقلى و نقلى دستى به تمام داشته و در فنون ادب نيز، شهره زمان خود بوده است. اثر ماندگار و گرانسنگ او: شرح قصايد انورى، از متون ارزشمند ادب پارسى است و در نزد اهل تحقيق و صاحبنظران سخن شناس منزلت والايى دارد.
وى در اثر سعايت بدخواهان به دستور امام قلى خان در فارس به قتل مى‌رسد، و چيزى نمى‌گذرد كه امام‌قلى خان و فرزندانش به دستور شاه‌صفى به سال ١٠٤٣ از دم شمشير مى‌گذرند! «٢»
ديدى كه خونِ ناحق پروانه، شمع را چندان امان نداد كه شب را سحر كند
از قصايد مناقبى ابوالحسن فقط چند بيت آن را در مديحت سالار شهيدان براى ثبت در اين تذكره برگزيده‌ايم:
زبس كه ريختم از ديده، خون دل بيرون كنون، برونم از خون پر است همچو درون‌
گرَم برون چو درون پر زخون بود، شايد «٣» كه عاشقان را يكسان بود درون و برون‌
فلك چومار، مرا ز آن گزد كه من بر خويش ز مدح شاه شهيدان نمى‌دمم افسون‌
شهى كه هر سحر از شرم روى انور او گرفته پنجه خورشيد، دامن گردون‌
مرا چه باك زتاريكى لحد ديگر؟ كه با ضميرى زين گونه مى‌شوم مدفون‌
به اختيار، جدا نيستم زخاك درت كه داردم فلك دون به دست غم مرهون‌
همين توقع دارم كه همچو خاك درت گذر كند زسرشك روان من جيحون‌
به پاره‌هاى دل خون فشان من نگرى كه رقعه‌هاست به اخلاص دوستى مشحون «٤»