از روزگار، شكوه دلا! چند مى‌كنى بنگر به روزگار شهيدان كربلا
يا رب! به حق شاه رسل مصطفى كه هست برفخرش، افتخار شهيدان كربلا
يا رب! به حق مهدى هادى، كز و شود جبر شكست كار شهيدان كربلا
كز آفتاب لطف به (اهلى) نگر كه هست چون سايه، خاكسار شهيدان كربلا
دارد اميد آن كه به جنت در آردش لطف تو، در جوار شهيدان كربلا «١»
***
ماه محرم است و، شد دجله روان ز چشم ما بهر حسين تشنه لب، شاه شهيد كربلا
تشنه لبان كربلا، روى به خاك و تن به خون ما پى آبروى خود، خاك بر آبروى ما!
با شهداى كربلا، لاف وفا هر آن كه زد گرنه شهيد گريه شد، مدعى است بيوفا
بس كه از آتش جگر گريه گرم مى‌كنم مردمك دو ديده‌ام سوخته شد درين عزا
روى فلك سيه شود كز چه به تيرگى كشيد چشم و چراغ فاطمه، نور دو چشم مرتضى‌
واى بر آن دلى كه او مى‌طلبد وفا ز چرخ خاك بر آن سرى كه او تكيه كند بدين سرا
حلق حسين مى‌برد تيزى تيغ بى امان جان حسن همى گزد تلخى زهر جانگزا
روز عزاست اى پسر! سعى صفا چه مى‌كنى؟ كعبه سياهپوش شد، رفت ز مروه هم صفا
دشمن آل مرتضى، پرده خويش مى‌درد پنجه شير حق كجا؟ روبه حيله‌گر كجا؟
نيش زنند دشمنان، تيغ برآر يا على! تا همه را فرو برد تيغ تو همچو اژدها
بنده اهل بيت شد، (اهلى) از آن هميشه است روى نياز بر زمين، دست اميد بر دعا
يا رب! اگر چه از گنه، آينه تيره كرده‌ام هم تو صفاى سينه ده از دم شاه اوليا «٢»
١١. فضولى بغدادى‌
(ف ٩٦٣)
زندگينامه‌
محمد فضولى فرزند سليمان، در حِلّه به دنيا آمده، در بغداد نشو و نما داشته و در اواخر عمر، هنگامى كه بغداد به تصرف دولت عثمانى درآمد، تبعه عثمانى شده و مورد عنايت سلطان‌