همو در قطعه شعرى كه دارد به اين سؤال پاسخ داده است كه چرا حسين بن على عليه‌السلام مانند ديگر امامان معصوم عليهم السلام راه «تقّيه» را در پيش نگرفت و بر يزيد خروج كرد؟ «١»
و نيز تأثير تبريزى در مثنوى جهان‌نما ى خود كه در وزن مخزن الاسرار سروده شده، پس از نيايش به درگاه حضرت احديت، نعت حضرت خاتم الانبياء صلى اللَّه عليه وآله و سلم توصيف معراج آن حضرت، و منقبت اميرمؤمنان على عليه‌السلام براى ديگر ائمه طاهرين عليهم السلام، مناقبى در دوازده بيت براى هر كدام و با عناوينى جداگانه به ترتيب نظام امامتى آنان دارد «٢» و در عظمت وجودى و رثاى حضرت سيدالشهداء عليه‌السلام نيز داد سخن داده كه براى پرهيز از دامنه‌دار شدن سخن، ناگزير به نقل ابيات برگزيده‌اى از قصيده مناقبى ماتمى او و نيز تركيب هفده‌بندى وى بسنده مى‌كنيم:
هر كه از عين اليقين بينا درين عبرت سراست بى گمان داند كه اين دارالفنا، دار البلاست‌
وحشتستان جهان، منزلگه آرام نيست بهره از راحت ندارد گرگدا، گر پادشا ست‌
از قضاى آسمانى هيچ كس آسوده نيست هر كرا بينى، به دست او به نوعى مبتلاست‌
تشنه لب مانند از بحر جهان، خاصان حق شاهد اين مدعا: كم آبى امّ القراست‌
لايق خون شهادت كى بود هر بى جگر؟ اين، حناى پنجه مردانه آل عباست‌
شيرمردانى كه سر در راه جانان داده‌اند جمله را سر دفتر و سرخيل، شاه كربلاست‌
حجت حق، شاه مظلومان، حسين تشنه لب كز لب گوهر بيان بى نور جان معجز نماست‌
عالِم علم لَدُنّى، واقف اسرار حق آن كه مجموع خلايق را امام و پيشواست‌
جبرييلش: مهد جنبان، مركبش: دوش نبى ناز پرورد ملايك، نور چشم مصطفى ست‌
بس كه در راهش عزيزان جانفشانى كرده‌اند بوى جان آيد زخاكى كز زمين كربلاست‌
ز آب حيوان، خضر تنها يافت عمر جاودان چاره سازد خاك او، هر جا كه دردى بى‌دواست‌
بى فضيلت، ذكر تسبيحى كه نه از خاك اوست مرحبا خاكى كه دايم مظهر نام خداست‌