چند باشد اى فلك! بنياد دوران بر قرار؟ خانه دين شد خراب از گردشت، شرمى‌بدار!
چند صحبت بر جراحتها نمك پاشى كند؟ «١» چند سازى تازه، داغ خلق را اى روزگار؟
عرصه جولان سيلاب فنا كن، خاك را چند گرد فتنه بر خيزد ازين دشت غبار؟
مجلس افروز شبستان عدم كن، مهر را چون چراغ كشته، در بيرون اين بزمش گذار
سفره شطرنج انجم را بپاش از يكدگر دور ريز اين استخوان پوسيده‌ها را از كنار
از مه و صبح است چون آماده كافور و كفن تا به كى دارى بنات النّعش را در زير بار
اهل دنيا را به مرگ زندگى بنشان به خاك پس قيامت را به تكبير فناكن آشكار
تا بر افرازد علم تيغ مكافات از نيام گل كند از آتش دوزخ صلاى انتقام «٢»
٢٠. جوياى تبريزى‌
(ف ١١١٨)
زندگينامه‌
ميرزا داراب بيگ متخلص به (جويا) فرزند ملا سامرى اصلًا تبريزى است ولى چون زادگاهش در كشمير بوده به جوياى كشميرى نيز معروف است.
وى از غزلپردازان نام آور سبك اصفهانى در سده يازدهم و اوايل سده دوازدهم هجرى است و در دوران عالمگير پادشاه در هند مى‌زيسته و مورد عنايت او قرار داشته است.
اگرچه در سخن، از شيوه صائب تبريزى (١٠١٠- ١٠٨١) پيروى مى‌كرده ولى از شاگردان محمد سعيد اشرف و ملا رضاى تجلى بوده است، و بسيارى از شعراى هم روزگار او در هند از شاگردان وى بوده‌اند، از قبيل: عبدالعلى (طالع)، عبدالعزيز (قبول) ميرزا ساطع، و همو پس از غنى كشميرى بر همگنان خود برترى داشته است. برادران جوياى تبريزى نيز در شعر دستى داشته‌اند: كامران (گويا) و فتح على (مسكين) كه اين هر دو نيز زادگاهشان كشمير بوده است.