در جانبازى حضرت عباس (ع)
باز ليلى زد به گلسيو شانه را سلسله جنبان شد اين ديوانه را
سنگ بر داريد اى فرزانگان اى هجوم آرنده بر ديوانگان‌
از چه بر ديوانه‌تان آهنگ نيست؟ او مهيا شد شما را سنگ نيست؟!
عقل را با عشق تاب جنگ كو؟ اندرين جا سنگ بايد سنگ كو؟
باز دل افراشت از مستى علم شد سپهدار علم جفَّ القلم‌
گشته با شور حسينى نغمه گر كسوت عباّسيان كرده به بر
جانب اصحاب تازان با خروش مشكى از آب حقيقت پر به دوش‌
كرده از شطّ يقيق آن مشك پر مست و عطشان همچو آب آور شتر
تشنه آبش حريفان سر به سر خود ز مجموع حريفان تشنه‌تر
چرخ ز استسقاى آبش در طپش برده او بر چرخ بانگ العطش‌
اى ز شط سوى محيط آورده آب آب خود را ريختى وا پس شتاب‌
آب آرى سوى بحر موج خيز پيش ازين آبت مريز آبت بريز «١» ...
لاجرم آن قدوه اهل نياز آن به ميدان محبت يكه تاز
آن قوى پشت خدا بينان ازو و آن مشوش حال بيدينان ازو
موسى توحيد را هارون عهد از مريدان جمله كامل تر به جهد
طالبان راه حق را بُد دليل رهنماى جمله بر شاه جليل‌
بُد به عشّاق حسينى پيشرو پاك خاطر آى و پاك انديش رو
مى‌گرفتى از شط توحيد آب تشنگان را مى‌رساندى با شتاب‌
عاشقان را بود آب كار ازو رهروان را رونق بازار ازو
روز عاشورا به چشم پر زخون مشك بر دوش آمد از شط چون برون‌
شد به سوى تشنه كامان رهسپر تير باران بلا را شد سپر
پس فرو باريد بر وى تير تيز مشك شد بر حالت او اشك ريز