كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤٥

اى جلال آسمان، شور زمين معنى پوشيده در زيتون و تين‌
اى به طور موسوى، روى حكيم قبله عرفان، صراط المستقيم‌
اى شكوه آفرينش، اى يقين آبروى مكتب، اى سالار دين‌
اى امام لاله‌هاى نينوا آفتاب غرق خون در كربلا
اى شكوه عشق، فخر كاينات اى خجل از نام توشطّ فرات‌
اى جلال هر چه غيرت، هر چه مرد قوّت بازوى قرآن در نبرد
وارث تيغ دو لب، خيبر گشا يادگار فاطمه، وقت دعا
اى حضور شور خون در مستى‌ام شوكت شيرين باغ هستى‌ام‌
قوس محرابم، خم ابروى توست خطّ «انْعَمْتَ عليهم» كوى توست‌
آب‌ها وقتى كه توفان مى‌كنند ياد آن لب‌هاى عطشان مى‌كنند
گرچه باغت برگريز از دشمن‌ست خواهرى دارى كه روح گلشن‌ست‌
خواهرى دارى فراتر از شكوه در مديح او، زبانم الكن‌ست‌
چون به نامش مى‌رسيم، درمانده‌ام گريه‌ام، باران خون و شيون‌ست‌
زينجا دارى كه چون تيغ على خطبه‌اش حيرت فزاى دشمن‌ست‌
زينبى دارى ستون خيمه‌ها عالمى در سايه سارش ايمن‌ست ...
١١. اكبرزاده، امير
متولد سال ١٣٥٩ و زادگاهش شهر مذهبى قم است. وى پس از تحصيلات دوره متوسطه در رشته علوم تجربى از سال ١٣٧٥ در عرصه هنر قدم نهاد و در حال حاضر مسئول واحد برادران انجمن شعر و قصه استان قم مى‌باشد. وى از چهره‌هاى جوان و بااستعدادى است كه در شب شعرها و مسابقات كشورى مى‌درخشد. ازوست:
رباعى‌
او منتظر وقت سفر بود، نبود؟ مشتاق گذشتن از خطر بود، نبود؟
تا لحظه آخر به خودش فكر نكرد شش ماهه كفن پوش پدر بود، نبود؟
افتاده روى خاك تن دريا (به حضرت ابوفاضل (ع))
دنبال ردّ پاىِ كه مى‌گردد بر خاك‌هاى تب زده صحرا؟ دنبال بى نشانِ نشان كيست مجنون گمشده؟! نه خودِ ليلا!
افتاده به شماره نفس‌هايش، پژمرده است باغ لبان او افتاده است لرزه به زانويش، چيزى نمانده است كه او از پا ...
با چشم‌هاى مضطربش دارد از عمق زخم حادثه مى‌گويد ا
كاروان شعر عاشورا ٥٥٤ ١٧. بلخى، سيد محمداسماعيل ..... ص : ٥٥٤
ز ظهر خشكسالىِ باغى سبز، يك عصر قبل از آنكه رسد فردا
دنبال ردّ پاى نگاهش رفت، بغضى شكفت گوشه چشمانش آتش زبانه مى‌كشد از سينه‌ش، هُرم عطش گرفته گلويش را
پشت سرش هر آنچه كه بود و بود هجده گل سپيد كه قرمز شد پژمرده است باغ ميان خون، خشكيده است باغ لب دريا
از باغ مانده دسته گلى پرپر، هجده گلى كه هديه به يك تن شد يك دسته گل به نيّت يك مادر، يك دسته گل به خاطر يك زهرا
امّا نگاه او به كجا مى‌رفت تنها به سمت غربت نخلستان؟ آنجا كنار رود چه مى‌خواهد؟ بوى گلى شنيده مگر آنجا؟
بر خاك داغ قدم‌هايش هر گوشه مى‌روند، مگر يابند نام و نشان گمشده‌اى از عشق، تعبير عاشقانه يك معنا
مى‌بيند از دريچه چشمى خيس- باور ندارد آنچه كه مى‌بيند- افتاده قرص ماه ميان خون، افتاده روى خاك تن دريا
دنبال ردّ پاىِ ... نمى‌گردد، افتاده روى خاك دو دست آب افتاده روى خاك، كنار مشك، دستان آب‌آور يك سقا!
١٢. اكرامى، محمود (خزان)
وى به سال ١٣٣٨ ه. ش در جوشقان از توابع اسفراين خراسان به دنيا آمد و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را به پايان برد و تحصيلات عالى خود را در رشته مردم‌شناسى پى‌گرفت و به دريافت مدرك كارشناسى در اين رشته نايل آمد.
وى از زمان دانشجويى به سرودن شعر پرداخت و از تخلص خزان سود مى‌جست و اشعارش در مجلات مختلف به صورت پراكنده چاپ مى‌شد. «از آن همه آسمان» و شماره ٣٢ از گزيده ادبيات معاصر انتشارات نيستان دو مجموعه شعرى مستقل اويند.
از اوست:
اى حسين! اى ماه قربانى شده صبح سُكرانگيز توفانى شده‌
اى تمام شهر در سكوت سياه آب‌هاى نهر، در سوگت سياه‌
اى سرِ خورشيد روى دامنت شعله شعله زخم در پيراهنت‌
اى درختان پيش رويت سر به زير هفت اقيانوس در چشمت اسير
جز تو كس در عاشقى استاد نيست تشنه كام هر چه باداباد، نيست‌
جز تو كس فرياد بيدارى نشد تشنه از خويشتن جارى نشد
غصّه‌ها، پشت مرا خم مى‌كنند گريه‌ها، عمر مرا كم مى‌كنند
آه از آن ساعت كه در آن دشت پير ذوالجناحى بود و زينى سر به زير
آفتاب از صدر زين افتاده بود آسمان، روى زمين افتاده بود
هيچ كس خورشيد را يارى نكرد هيچ كس از گل طرفدارى نكرد
جمله سرها، گريبانى شدند دشمنِ آن نوح توفانى شدند ...
آسمان در آسمان، بارانى‌ام گردبادم، در خودم زندانى‌ام‌
سر نهاده شعله روى دامن آتشى، گل كرده در پيراهنم ...
آسمان، گريان و دريا تشنه است در ميان دجله، دريا تشنه است‌
دست در شط بر دو دريا مست شد آسمان تا بى‌نهايت، دست شد
«با دل خونين، لب خندان ...» «١» كه ديد؟ تشنه، مشكِ آب بر دندان كه ديد؟
١٣. امين‌پور، قيصر
قيصر امين‌پور از چهره‌هاى نامدار و ماندگار شعر فارسى در روزگار ماست. او به سال ١٣٣٨ در شهر دزفول به دنيا آمد و پس از طى تحصيلات دوره ابتدايى و متوسطه، در دانشكده ادبيات دانشگاه تهران به ادامه تحصيل پرداخت و به اخذ درجه دكترى در رشته ادبيات فارسى نايل آمد.
آقاى دكتر مصطفى اوليائى در شرح حال او مى‌نويسد:
«ترديدى نيست كه تا قلّه‌هاى فرهنگ پيش خواهد رفت. قيصر يكى از شاعران انقلاب اسلامى است كه چهره رباعى را دگرگون كرده و در كنار دوست صميمى خويش حسن حسينى بر قلّه رباعى پايگاهى رفيع براى خود ساخت، تاريخ آينده قضاوت خواهد كرد.
همچنان كه حماسه به نام فردوسى، غزل به نام سعدى و حافظ و مثنوى عرفانى به نام مولوى ثبت شده، رباعى متكامل نيز به نام قيصر و حسينى ثبت خواهد شد. بايد گفت نهضت اخير روى آوردن به رباعى مرهون استعداد و پشت كار حسينى و قيصر است اگر چه چيزى براى ديگران باقى نگذاشته‌اند. وى از جمله بنيانگذاران حوزه هنر و انديشه اسلامى و از نقّادان خوب سخن است». «١»
قيصر امين‌پور نه تنها در قالب رباعى، بلكه در سرودن غزل دستى به تمام دارد و از چهره‌هاى شاخص غزل در زمانه ماست. او در شعر سپيد و نيمايى نيز تجربه‌هاى موفقى دارد و آثار او الهام‌بخش شعراى جوان بوده و هست. ازوست:
نى نامه‌
خوشا از دل نم اشكى فشاندن به آبى، آتش دل را نشاندن‌
خوشا زان عشقبازان ياد كردن زبان را، زخمه فرياد كردن‌
خوشا از نى، خوشا از سر سرودن خوشا نى نامه‌اى ديگر سرودن‌
نواى نى، نوايى آتشين‌ست بگو از سر بگيرد، دلنشين‌ست‌
نواى نى، نواى بى نوايى‌ست هواى ناله‌هايش نينوايى‌ست‌
نواى نى، دواى هر دل تنگ شفاى خواب گل، بيدارى سنگ‌