ريزد فلك ز ديده انجم سرشك خون هر صبحدم ز كينه آن قوم نابكار
مهرى كه بود رونق افلاك دين ازو شد منكسف به خاك زبيداد روزگار
اى چرخ پر ستيزه ز جور تو داد! داد! صحبت چو شام زينب و زين العباد باد!
چون نخل قامت شه دين بر زمين افتاد افغان و گريه در فلك هفتمين فتاد
از توسن سپهر مه و مهر شد نگون آن ساعتى كه شاه شهيدان ز زين فتاد
از وحش و طير و انس صداى فغان و آه بر خاست از زمين و به عرش برين فتاد
ايام بى سكون شد و افلاك بيقرار چون چشم اهل بيت به سلطان دين فتاد
مهر و مه و ستاره همه گشت غرق خون از ذوالجناح گشت چون آن شاه سرنگون‌
اندر عزاى آل نبى آسمان گريست افلاك اشك ريخت زمين و زمان گريست‌
از شورش و فغان عزا دار اهل بيت وحش و طيور و ارض و سما انس و جان گريست‌
ديد آن شهيد را چو فتاده به خاك و خون جبريل با معاشر كرّوبيان گريست‌
بر اهل بيت اين ستم از چرخ چون رسيد؟ مهر و مه و سپهر و مكين و مكان گريست‌
نبود دلى زغم كه نسوزد درين ملال چشم سپهر كور و زبان هلال لال «١»
١٨. آشوب آشتيانى‌
(سده سيزدهم هجرى)
زندگينامه‌
آشوب آشتيانى، نامش عليخان فرزند ميرزا اسماعيل عماد لشكر آشتيانى از شعراى عصر ناصرى است. در فنون ادبى دستى به تمام داشته و در علوم متداول زمانه خود از قبيل حكمت، منطق، هيأت و رياضيات سرآمد همگنان خود بوده است.
در نثر و نظم به دو زبان عربى و فارسى آشنايى كامل داشته و در زمان ولايت عهدى مظفرالدين ميرزا، به خطاب «خانى» مخاطب بوده و در دار الانشاء تبريز به نگارش اشتغال‌