هندى بر اين گنجينه ارزشمند افزوده‌اند. هر چند تعداد اين گونه آثار در قياس با آثارى كه در سبك‌هاى ديگر سروده شده، چندان زياد نيست ولى از نظر كيفى بر غناى شعر آيينى در زبان فارسى افزوده‌اند.
آثار برگزيده عاشورايى‌
متأسفانه در ميان آثار بلند صائب تبريزى كه به چاپ رسيده است فقط به سه قصيده رسا و شيواى آيينى بر مى‌خوريم. قصيده اول در مناقب اميرمؤمنان على (عليه السلام) كه از مضامين بديع سرشار است:
اى سواد عنبرين فامت سُويداى زمين مغز خاك از نَكهت مشكين لبانت نافه چين‌
موجه‌اى از ريگ صحرايت: صراط المستقيم رشته‌اى از تار و پود جامه‌ات: حبل المتين‌
در بيابان طلب يك العطش گوى تو: خضر در حريم قدس يك پروانه‌ات: روح الامين‌
عالم اسباب را از طاق دل افكنده‌اى نيست نقش بوريا در خانه‌ات مسندنشين ...
تا زدامنگيريت كوته نماند هيچ دست مى‌كشى چون پرتو خورشيد دامن بر زمين ...
هيچ تعريفى تو را زين به نمى‌دانم كه شد در تو پيدا گوهر پاك اميرالمؤمنين ... «١»
قصيده دوم در منزلت نجف و منقبت اميرمؤمنان على عليه‌السلام كه به مديحت و مرثيت مولى الكونين حضرت اباعبداللَّه الحسين عليه‌السلام پايان مى‌يابد:
منت خداى را كه به توفيق كردگار از ناف كعبه، چشمه زمزم شد آشكار
چون كاروان حاج خروشان و كف زنان آمد به خاكبوس نجف آب خوشگوار ...
دشتى كه بود چون جگر تشنه حسين داغ بهار خلد شد و رشگ لاله زار
صافى دلان كه بود تيمم شعارشان سجاده‌ها بر آب فكندند موج وار
لب تشنگان خاك نجف تر زبان‌
كاروان شعر عاشورا ١٨٨ ١٨. واعظ قزوينى ..... ص : ١٨١
شدند از چشمه سار شكر به توفيق كردگار ..
گرديد گل: گشاده جبين چون كف على برگ از نيام شاخ برآمد چو ذوالفقار ...
زين پيش اگرچه اهل نجف ز آب تلخ و شور بودند در شكنجه غم، تلخ روزگار
آخر ز فيض ساقى كوثر، تمام سال عيد غدير شد به مقيمان اين ديار