سلمان در انواع قالب‌هاى شعرى خصوصا قصيده و غزل آثار بسيار شيوايى دارد و علاوه بر ديوان اشعار داراى دو منظومه مثنوى است: «جمشيد و خورشيد» كه آن را به سال ٧٦٣ ه. ق سامان داده و فراقنامه كه در سال ٧٧٠ ه. ق كار نظم آن را به پايان برده است.
وى سال‌هاى پايانى عمر را به دليل ناتوانى و ضعف قوّه بينايى در زادگاه خود گذرانيد و سرانجام در دوازدهم ماه صفر سال ٧٧٨ ه. ق در آستانه هفتاد سالگى بدرود حيات گفت. «١»
كليات سلمان ساوجى به تصحيح دكتر عباسعلى وفايى در سال ١٣٧٦ توسط انجمن آثار و مفاخر فرهنگى چاپ و منتشر شده است.
سبك شعرى‌
شيوه شعرى سلمان ساوجى در قصيده آميزه‌اى از سبك عراقى و سبك خراسانى است، ولى در ساير قالب‌هاى شعرى خصوصا قالب غزل از سبك عراقى سود مى‌جويد و غزليّات پرشور و شيواى او از بهترين آثار منظوم پارسى در اين سبك شعرى به شمار مى‌رود.
دامنه تاثير آثار عاشورايى‌
سلمان ساوجى در زمينه شعر آيينى داراى آثار فاخر و ممتازى است و در آنها از ژرفاى جان نسبت به آل اللَّه عرض ادب و ارادت مى‌كند.
هر چند برخى سعى كرده‌اند كه او را پير و اهل تسنن قلمداد كنند، ولى در كليات او به ابياتى بر مى‌خوريم كه در شيعه بودن او نمى‌توان ترديد كرد. وى در تركيب‌بند آيينى خود منزلت اميرمؤمنان على (عليه السلام) را در نهايت شيوايى به تصوير مى‌كشد و بر رهبرى بلا منازع آن حضرت پس از رحلت رسول خدا (صلى اللَّه عليه و آله و سلم) پاى فشارد:
اى برابر كرده ايزد با خليلت در وفا آيت «يوفونَ بِالنَّذر» است بر حالت گوا
بوده با ايّوب همسر در گهِ صبر و شكيب گشته با جبريل همره در ره خوف و رجا
نوح اگر در شكر او «عبداً شكورا» گفت، گفت: از برايت «سَعيكم مشكور» اندر «هَل اتى» ...
مى‌كنم اقرار و دارم اعتقادِ آنكه نيست در ره دين رهبرى همچون تو بعدِ مصطفى‌
وز زبان روح گفته با محمد، كردگار: لافتى الّا على لا سيف الّا ذوالفقار
و در دنباله سخن، آن حضرت را «حجّت قاطع»، «امام حق» و «اميرالمومنين» معرّفى مى‌كند و خود را حسّان خاندان مى‌شناسد كه به مرتبت «سلمانى» دست يافته است:
اين منم در بارگاه مقتداى انس و جان با قصور عجز خود را منقبت خوان يافته‌
اين منم بر آستان فخر آل مصطفى رتبت «حسّانى» و مقدار «سلمان» يافته‌
حجّت قاطع، امام حق، اميرالؤمنين بحر دانش، كانِ مردى، لطف ربّ العالمين‌
و مدح آن حضرت را منقبت حقيقى مى‌داند و مدايح ديگر خود را در ستايش كارگزاران حكومتى، «ريايى» و نادرست مى‌شناسد:
تا كه در درياى مدحت آشنايى مى‌كنم هر چه نه مدّاحىِ توست، آن ريايى مى‌كنم «١»
در كليات سلمان ساوجى يك قصيده ٣٥ بيتى ماتمى در سوگ حضرت حسين بن على- عليه السلام- وجود دارد كه از امّهات اشعار عاشورايى در زبان فارسى است كه در اثبات شيعه بودن او همين ابيات كافى است.
وجود اين گونه آثار منظوم فاخر ماتمى در سده هشتم مسلّماً راهگشاى شعراى آيينى در سده‌هاى بعد در آفرينش آثار پرشور ماتمى درباره رويداد كربلا بوده است و عظمت مقام ادبى سلمان و پايگاه رفيعى كه در شعر فارسى دارد دامنه اين تأثيرگذارى را بيشتر كرده است.
برگزيده آثار عاشورايى‌
با عنايت به مطالبى كه در بخش پيشين به آن اشاره كرديم، در اينجا به نقل قصيده شيواى ماتمى سلمان ساوجى مى‌پردازيم:
در مصيبت كربلا
خاك، خون آغشته لب تشنگان كربلاست آخر اى چشم‌بلابين! جوى خونبارت‌كجاست؟!
جز به چشم وچهره مسپر خاك اين‌راه كاين همه نرگس چشم و گل رخسار آل مصطفى ست‌
اى دل بى صبر من! آرام گير اينجا دمى كاندر اينجا منزل آرام جان مرتضى ست‌
اين سوادِ خوابگاه قُرَّةُ العين على ست وين حريم بارگاه كعبه عزّ و علاست‌
روضه پاك حسين ست اين كه مشك زلف حور خويشتن را بسته بر جاروب اين جنت سراست‌