ساكن نمى‌شود نفس ناتوان من زين دشنه‌ها كه بر لب خاموش مى‌زند
گويا به ياد تشنه لب كربلا، حسين توفان شيونى ز لبم جوش مى‌زند
تنها نه من، كه بر لب جبريل نوحه هاست گويا عزاى شاه شهيدان كربلاست‌
شاهى كه نور ديده خير الانام بود ماهى كه بر سپهر معالى، تمام بود
شد روزگار در نظرش تيره از غبار باد مخالف از همه سو بس كه عام بود
آب از حسين برَّد و، خنجر دهد به شمر انصاف روزگار ندانم كدام بود؟
آبى كه خار و خس، همه سيراب از آن شدند آيا چرا بر آل پيمبر حرام بود؟!
خون، ديده‌ها چگونه نگريد بر آن شهيد كز خون به پيكرش كفن لعل فام بود
دادى به تير و نيزه، تن پاره پاره را ز آن رخنه‌ها چو صيد مرادش به دام بود
آن خضر اهل بيت به صحراى كربلا نوشيد آب تيغ، زبس تشنه كام بود
تفتند زآتش عطش، آن لعل ناب را سنگين دلان، مضايقه كردند آب را
اى مرگ! زندگانى ازين پس وَبال شد جايى كه خون آل پيمبر حلال شد
مهر جهان فروز امامت به كربلا از بار درد، بَدر تمامش هلال شد
شاخ گلى زباغ امامت به خاك ريخت زين غم زبان بلبل گوينده، لال شد
افتاده بين به خاك امامت ز تشنگى سروى كز آب ديده زهرا نهال شد
تن زد درين شكنج بلا، تا فقس شكست بر اوج عرش، طاير فرخنده بال شد
شبنم به باغ نيست، كه از شرم تشنگان آبى كه خورد گل، عرق انفعال شد
از خون اهل بيت كه شادند كوفيان دلهاى قدسيان، همه غرق ملال شد
آن ناكسان ز روىِ كه ديگر حيا كنند؟ سبط رسول را، چو سر از تن جدا كنند!
خونين لواى معركه كارزار كو؟ ميدان پر از غبار بود، شهسوار كو؟
واحسرتا! كه از نفس سرد روزگار افسرده شد رياض امامت، بهار كو؟