شد كشته آن كه حجت حق بد به روزگار كاوضاع روزگار پريشان و در هم است‌
سالار نشأتين و ضيابخش نيرين سبط رسول و مظهر اسرار حق حسين‌
آن خضر رهنماى بيابان كربلا و آن نوح غرقه گشته طوفان كربلا
مالك رقاب امت و سالار اهل بيت فرمانرواى يثرب و سلطان كربلا
شاهى كه غير لخت دل و پاره جگر نامد نصيب او به سر خوان كربلا
حقا كه كس به دشمن ناحق نكرده است ظلمى كه رفت بر سر مهمان كربلا
دردا كه ديو شد به سر خوان زرنگار عريان به خاك جسم سليمان كربلا
از زخمهاى پيكر زارش ز تير و تيغ بس گل كه شد شكفته به بستان كربلا
آن جسم ناز پرور دامان فاطمه افتاد خوار و زار به دامان كربلا
موج فرات سر زده تا اوج آسمان لب تشنه كاروان بيابان كربلا
اين ظلم در زمين شد و طالع شود هنوز خورشيد شرمناك بر ايوان كربلا
آن دم خزان به باغ نبى دستبرد يافت كز پا فتاد سرو خرامان كربلا
بر خاك چون تپان تن او چون سپند شد دود فغان ز مجمر دلها بلند شد
آنان كه گام در ره مهر و ولا زدند اول قدم به عرصه رنج و بلا زدند
دادند چون نداى الست اهل خاك را بر ميهمانسراى محبت صلا زدند
گفتند قرب حق به بلا ممكن است و بس ز آن سو صلا زدند و ازين سو بلى‌ زدند
مردانه نى به فكر سرونى به ياد جان لبيك اين ندا همگى بر ملا زدند
كردند ترك جان و سرو ملك خان و مان و آن گه قدم به معركه ابتلا زدند
يزدان به قدر مهر و ولاشان بلا فزود تا سنجد آن چه لاف ز بهر ولا زدند
كردند امتحان و پس آن گاه تاج قرب بر فرق هر كه داشت دلى مبتلا زدند
زين خاكدان چو رشته الفت گسيخت بر فرق چرخ خرگه مجد و علا زدند
گفتند در بلاد بلا خسروى سزاست اين سكه را به نام شه كربلا زدند
شاهى كه بود چرخ شرف را چو آفتاب وز شرمش آفتاب فلك رفت در حجاب‌
اى چرخ سالهاست كه بيداد كرده‌اى امروز اين طريقه نه بنياد كرده‌اى‌
نشنيده‌ام دلى كه زاندُه نخسته‌اى يا خاطرى كه يك نفسش شاد كرده‌اى‌
ليك از هزار دل كه ببستى به بند غم يكبار هم دلى زغم آزاد كرده‌اى‌
سالى شكسته بالى اگر برده‌اى زياد بارى همش ز مهر و وفا ياد كرده‌اى‌
اما به دشت ماريه با عترت رسول ظلمى كه شرح آن نتوان داد كرده‌اى‌
ويران نموده خانه ايمان و هر كجا كز كفر بوده خانه‌اى آباد كرده‌اى‌
سيراب، كام خشك حسين را به كربلا گر كرده‌اى، زچشمه فولاد كرده‌اى‌
ور غازه كرده‌اى به رخ نوعروس او از خون حلق قاسم داماد كرده‌اى‌
در عيش او سرود بشارت زدى وز آن آفاق پر زشيون و فرياد كرده‌اى‌
برداشتى ز خاك سر ناز پرورش اما به نوك نيزه بيداد كرده‌اى‌
آل رسول رخ چو به محشر در آورند بس داورى كه از تو به داور بر آورند
آه از دمى كه آل نبى لب به هم زنند گريان و دادخواه به محشر قدم زنند
آه از دمى كه فوج شهيدان كربلا با جسم چاك چاك به محشر علم زنند
آه از دمى كه خيل اسيران راه شام در پيش عرش داد ز اهل ستم زنند
آه از دمى كه كرده امت كنند شرح وين فعل‌هاى زشت ملايك رقم زنند
امت نگر كه چون ز پس رحلت نبى با هم شوند و دين نبى را به هم زنند
امت نگر كه نام شياطين انس را آرند و گه به خطبه و گه بر درم زنند
نفرين بر آن گروه كه در يارى لئام كوشند و تيغ بر رخ اهل كرم زنند
اسلام بين كه طوف حرم مى‌كنند و تيغ بر صاحب مقام و به ركن و حرم زنند
هم خود مگر شفاعت امت كنند باز كاين قوم روسيه نتوانند دم زنند
هم خود مگر كه دست خدايند و كلك صنع بر كرده‌هاى امت ناكس قلم زنند
ترسم كه چون عتاب كند سيد جليل بر كاينات خشم كند بهر اين قتيل‌
كاش آن زمان كه جسم وى از زين نگون شدى مهر فلك ز اوج فلك واژگون شدى‌
كاش آن زمان كه تشنه لب آن خسته داد جان چون قبطيان بر اهل زمين آب خون شدى‌