يا رب! به نور مرقد شهزاده‌اى كزو شمع مراد شِبلى و ادهَم گرفته است‌
كز لطف اهل بيت نبى ياوريش ده (اهلى) كه گوشه از غم عالم گرفته است «١»
***
قدر حسين كم نشد و، شد عزيزتر خود را يزيد، روسيه و خوار كرده است‌
آغشته شد به خون، سر و فرقى كه موى او خون در درون نافه تاتار كرده است‌
چون سوز اين عزا نچكاند زديده آب جايى كه چشم چشمه گهربار كرده است‌
خورشيد را به ماتم او هر شبى فلك پوشيده در لباس شب تار كرده است‌
در مصر اگر نه شور عزاى حسين خاست نيل از چه لب كبود عرب وار كرده است؟
اى ديده! سيل اشك روان كه درد آب جان حسين، خسته و بيمار كرده است‌
يا مرتضى على! به شهيدان روا مدار ظلمى چنين كه چرخ ستمكار كرده است‌
كلك قضا زبهر عزا نامه حسين اوراق نه فلك همه طومار كرده است‌
هر نعره‌اى كه دل به عزاى حسين زد جان مرا ز درد خبر دار كرده است‌
(اهلى) ز گريه بهر شهيدان كربلا آبى كه داشت در جگر، ايثار كرده است‌
يا رب به حق مشهد فرخنده حسين كو چشم كور، روشن از انوار كرده است‌
كاين دلشكسته، ظاهر حالش درست كن كوهم شكست حال خود، اظهار كرده است»
***
اين نقد دل، نثار شهيدان كربلا چون خاك رهگذار شهيدان كربلا
طورى كه قدر و منزلتش از فلك گذشت سنگى است در مزار شهيدان كربلا
دين در حصار كعبه و، از روى معنى است صد كعبه در حصار شهيدان كربلا
آب خضر به پرده ظلمت نهفته چيست گرنيست شرمسار شهيدان كربلا؟
گر خضر از حيات پشيمان شود رواست كو نيست در شمار شهيدان كربلا
در چشم آفتاب كند خاك، اگر رود بر آسمان غبار شهيدان كربلا
طوفان نوح سر نزد از كربلا عجب از چشم اشكبار شهيدان كربلا