غم: توشه، رنج: راحله شان، مرگ: بدرقه بخت سياه: همره و، پيك اجل: دليل‌
تير سه شعبه: منتظر حلق شير خوار زنجير كين: در آرزوى گردن عليل‌
مى‌زد فرات موج پياپى ز اشتياق مى‌گفت و داشت ديده پر از خون چو رود نيل‌
كاى قوم مهر فاطمه را كى سزد دريغ از جانشين ساقى تسنيم و سلسبيل‌
مى‌گفت خاك باديه كربلا، ز دور مشتاق حضرت توام اى سيد جليل‌
باز آكه مهد پيكر صد پاره‌ات منم اى خسروى كه مهد تو جنبانده جبرئيل‌
روز ازل مقدمة الجيش اين سپاه شد نايب امام زمان مسلم عقيل‌
آن سالك سليل محبت، كه مرد وار در كف گرفت جان و نمود از وفا سبيل‌
روزى كه از مدينه روان سوى كوفه شد آن روز نخل عشرت او بى شكوفه شد
٧ القصه چون به كوفه رسيد از صف حجاز جادوى چرخ شعبده تازه كرد ساز
هر چند كار بدرقه در كوفه نيك نيست اما نخست خوب شدندش به پيشباز
كرد آن يكى غبار رهش: توتياى چشم برد آن دگر به بوسه پايش دهان فراز
گفت آن يكى: مرا به درِ خويش بنده گير گفت آن دگر: مرا به عطاياى خود نواز
گفت آن: مرا به خدمت خود ساز مفتخر گفت آن: مرا زمقدم خود دار سرفراز
اما چوآن غريب به مسجد روانه شد بهر اداى طاعت دادار بى نياز
از صد هزار تن كه ستادند در پى اش يك تن نمانده بود چو فارغ شد از نماز
ديد آن كسان كه لاف هواداريش زدند دارند اين زمان ز ملاقاتش احتراز
و آنان كه دامنش بگرفتند با دو دست سازند دست كين به گريبان او دراز
بدخواه در كمين و اجل تير در كمان نه چاره‌اى پديد و نه باب نجات باز
خود را غريب ديد و فغان از جگر كشيد چون نى به ناله در شد و چون شمع در گداز
گفت: اى صبا ز جانب مسلم ببر پيام هر جا رسى به كوى حسين از ره حجاز
كاى شه! ميا به كوفه و سوى حجاز گرد من آمدم، فداى تو گشتم تو باز گرد
٨ در كوفه از وفا و محبت نشانه نيست وز مهر و آشتى سخنى در ميانه نيست‌
كردار جز نفاق و عمل جز خلاف نه گفتار جز دروغ و سخن جز فسانه نيست‌
يا كوفيان نيافته‌اند از وفا نشان يا هيچ از وفا اثرى در زمانه نيست‌
اى شه! ميا به كوفه كه اين ورطه هلاك گرداب هايلى است كه هيچش كرانه نيست‌
اين مردم منافقِ زشتِ دو رويه را خوف از خداى واحد فرد يگانه نيست‌
دارند تيرها به كمان بر نهاده ليك جز پيكر تو ناوكِ شان را نشانه نيست‌
بهر گلوى اصغر تو تير كينه هست وز بهر كودكان تو جز تازيانه نيست‌
هشدار اى كبوتر بام حرم كه بس دام است در طريق و اثر ز آب و دانه نيست‌
بس عذرها به كشتنت آراستند ليك جز كينه تو در دل ايشان بهانه نيست‌
جانم فداى خاك قدوم تو شد ولى مسكين سرم كه بر درِ آن آستانه نيست‌
اين گفت و مستِ جرعه صهباى وصل شد عكس فروغ دوست بدو سوى اصل شد
٩ چون كاروان غصه به گيتى نزول كرد اول سراغ خانه آل رسول كرد
مهمان مصطفى شد و هر دم حكايتى با مرتضى و با حسين و بتول كرد
از عترت رسول خدا هر كرا شناخت افسانه‌اى سرود كه او را ملول كرد
تا نوبت ملال شه تشنه لب رسيد آه شاه را به باختن جان عجول كرد
در صدر دفتر شهدا آمد از نخست امضاى خود نوشت و شهادت قبول كرد
بار امانتى كه فلك ز آن ابا نمود برداشت تا شفاعت مشتى جهول كرد
آن تن كه داشت بر كتف مصطفى صعود برخاك قتلگاه ز بالا نزول كرد
و آن گاه به خط و خاتم مستوفى قضا سرمايه برات شفاعت وصول كرد
آه از دمى كه تاخت ز ميدان به خيمه گاه وز خيمه باز جانب ميدان عدول كرد
درشأن خويش و مرتبت خود به نزد حق گفت آن چه هيچ كس نتواند نكول كرد