شاه چون جان تنگ بگرفتش به برگفت: اى از رفتنت دل شعله‌ور! سست پيمانى برِ عشاق نيست‌سخت جانى، شيوه مشتاق نيست تا نباشد غير حق در دل دگراز تو هم برداشتم دل اى پسر! شاهزاده تاخت در ميدان جنگ‌روى گيتى شد ز تيغش لعل رنگ گفت: هستم من علىّ بن الحسين‌شاه شرق و غرب و، شمس خافقين من دفاع از حقّ و از آيين كنم‌پيروى از رهبران دين كنم هر طرف رو كرد بر هم ريخت صف‌لشكر از بيمش گريزان هر طرف تشنگى شد چيره بر وى ناگهان‌برد از دست شكيبايى عنان تشنه بود آرى وليكن بيشترتشنه بودش دل به ديدار پدر رو ز لشكر كرد سوى خيمه‌گاه‌تا ببيند بار ديگر روى شاه گفت: بابا! از عطش بگداختم‌سويت اى بحر حقيقت تاختم شه زبان خود نهادش در دهان‌از يم عشقش بزد آبى به جان گفت: هان! آهنگ رفتن ساز كن‌بار ديگر كارزار آغاز كن جَدّ تو، ديده به سويت بسته است «١» منتظر در راه تو بنشسته است تا كند سيرابت اى پژمرده جان‌كو بود ساقىّ بزم عاشقان جان به كف، سرمست عشق و گرم راززد به قلب آن گروه كينه ساز پيش تيغ و تير با شوق و شعف‌سينه و دل ساخت آماج و هدف ناگهان شمشيرى آمد بر سرش‌رفت ديگر تاب و طاقت از بَرش روى خاك افتاد آن افلاك عشق‌گشت از افلاك برتر، خاك عشق «٢»
البته اين مثنوى عاشورايى مرحوم نظام وفا در قياس با ديگر اشعار آيينى او، تجربه چندان موفقى نيست.