تو كيستى كه به مژگان كشد امين خدا به افتخار، غبار درِ سراى تو را
نه خضرى و نه مسيحا كه‌اى كه خلق جهان كشند حسرت روح فرح فزاى تو را
نبى نبيى تو، ولى آن كسى كه ختم رسل همى به «لَحْمِكَ لَحْمى» كند ثناى تو را
تو آن حسين عزيزى كه كردگار غفور به نام خون خدا خوانده خونبهاى تو را
تو آن حسين عزيزى كه داده حىّ قديم مقام خلد برين، ارض كربلاى تو را
تو آن حسين عزيزى كه تا به روز جزا زمين ماريه دارد غم رثاى تو را
تو آن حسين عزيزى كه بعد كشته شدن ميان لجّه خون داده‌اند جاى تو را
تويى خليل و، ذبيحت علىّ اكبر توست شرف ز كعبه فزون‌تر بود مناى تو را
تو آن حسين عزيزى كه مير لشكر تو بداد دست و، نداد از كفَش لواى تو را
تو آن حسين عزيزى كه برده‌اند به شام زنان بيكس و اطفال بينواى تو را
فغان و آه از آن دم كه روى نيزه شنيد حزينهْ خواهر غمپرورت صداى تو را
سر از دريچه محمل برون كشيد و بديد هلال يكشبه روى دلرباى تو را
كشيد ناله و سر زد به چوب محمل و گفت: چو خواهرت نخرد كس به جان بلاى تو را
حسين من! به محبان و دوستان حزين بگو چگونه دهم شرح ماجراى تو را؟
ايا عزيزْ برادر! به دشت كرب و بلا امان نبود كه برپا كنم عزاى تو را
به گرد شمع رخت تا فدا كند سرو جان بود محبت پروانه، آشناى تو را
چو نى، نوا كند از سوز سينه (مردانى) كه بشمرد غم جانسوز كربلاى تو را «١»
٨٣. مردانى، نصراللّه (ناصر)
«نصرالله مردانى (ناصر) به سال ١٣٢٦ در سرزمين كهن و باستانى كازرون ديده به جهان گشود و از دوران كودكى شعر گفتن را آغاز كرد و خيلى زود توانست در مطبوعات جايى براى خود باز كند. به غزل بيشتر از ساير قوالب شعر پارسى گرايش دارد، در اين باره (خود) مى‌گويد: «... و اين صد البتّه بى دليل نيست، زيرا به تصور من غزلسرايى حساسيت و ذهنيّتى وسيع و تخيّلى قوى مى‌طلبد. اگر خون تعزّل در رگهاى شاعر جريان داشته باشد غزل، شعر هميشه روزگاران خواهد بود.»