شد منقلب چو حالت اطفال تشنه لب اركان روزگار پر از انقلاب شد
چون آفتاب تا به سنان شد سر حسين زين غم سياه و تيره رخ آفتاب شد
پژمرده ديد چون زعطش روى گلرخان زينب ز اشك دامن او پر گلاب شد
نيلى رخ سكينه ز سيلى شمر شد گردون كبود جامه و نيلى ثياب شد
در خواب جز دو طفل كه مردند از عطش هرگز شنيده‌اى مُتَعطِّش به خواب شد؟
هر كار را حساب بود جز كه از يزيد بر اهل بيت ظلم برون از حساب شد
داد از جفاى چرخ كه بر آل بوتراب جز آب تيغ، تشنه لبان را نداد آب «١»
٤٢. صامت بروجردى‌
(١٢٦٠- ١٣٣١)
زندگينامه‌
نامش ميرزا محمدباقر، فرزند پنجشنبه، تخلص شعرى‌اش «صامت»، زادگاهش بروجرد، از شعراى پرآوازه آيينى در سده سيزدهم و چهاردهم هجرى است. منظومه گلشن زهرا و كتاب رياض الشّهاده از اوست.
در تذكره حسين حزين آمده است:
«... در حدود هزار و دويست و شصت ديده به جهان گشود. او مردى فاضل و پرهيزگار و معتقد بود. درگذر حاج سهراب از پيشه سَقَط فروشى [خرده فروشى‌] امرار معاش مى‌كرد.
صفات اخلاقى و خصايص نفسانى او بين خاص و عام مشهور. فن شعر را از ميرزا عبد المجيد نوائى فرا گرفت و كتاب رياض الشّهاده را تشكيل داد. آن كتاب مكررّ به چاپ رسيده. او پنجشنبه شانزدهم محرم سال هزار و سيصد و سى و يك قمرى درگذشت و در گورستان كوى صوفيان آرميد هنوز قبرش پيدا است. دو تاريخ از ميرزا حاجب بر سنگ لحد اوست»:
(داده يزدان جاى (صامت) سوى جنّات نعيم).
(جنان گرديده مأوى محمدباقر صامت) «٢»