جولانگه دوباره شمشير ذوالفقارميدانگه فتوّت سلطان لافتى‌ست هر چند كار عالم بالاش خوانده‌اندسيناى كربلا، حرم خاص كبرياست ميعاد اهل عشق، مصلّاى عاشقان‌مهرابه محبّت حق، موضع وفاست گر خود نوايح‌ست گر از كرب و از بلاصحراى امتحان خدا جاى ابتلاست باب خداست يا حرم اللّه محرمش‌نور دل ولىّ خدا، شاه اولياست مدهوش شد ز رايحه‌اش جابر ضرير «١» كاين بوى مشك از دم آن آهوى ختاست بست آب گر خليفه جائر برين مزارحائر «٢» شد آب و، دور زد و، از ادب نكاست در ماتم عظيم تو اى نخل مكرمت‌شد ديده‌ام پياله خون، قامتم دوتاست از دست ظلم چرخ كه با عترت تو رفت‌رويم شخوده «٣» آمد و، پيراهنم قباست تا آفتابت آن سر خونين به نيزه ديددر طشت خون نشسته به هر صبح و هر مساست گريد به درد، ماهى يونس به نيواكاى مه بگو مصيبت ازين صعب‌تر كراست؟ خيزد ز ناى شيرىِ شير خدا چو خون‌خونريزْ راه شيرى بر خاك نينواست خون تو نيست قصّه توفان باد و آب‌توفان آتش‌ست كه از خاك بر سماست از مكّه زى مدينه، نبى رفت يا حسين‌زى مكّه از مدينه روى، اين چه ماجراست؟ وز مكّه روز تَرويه روى از چه تافتى؟ اى دوست در هواى كه‌اى؟ مقصدت كجاست؟ از خانه سوى صاحب خانه همى روى‌خانه، نه انتهاست تو را خانه ابتداست تو كشتى نجات و، چراغ هدايتى‌از تو به پاى، دين فرستاده خداست تو گوهر يگانه درياى كوثرى‌توحيد تو، نهنگ كمر بسته همچو لاست قربانىِ تو كرد بِراهيم و، زين سبب‌در حقّ تو مديحت محمود مرحباست بپذير هديه خون محبّان خويش راگر عَمرو نوجوان بود و جَون اگر سياست تا هست روز و هشت شب و هست صبح و شام‌از يا حسين گنبد گردون پر از صداست نفرت به خيره گردىِ گردون دون‌نوازنفرين به كار كوفىِ بدعهد بيحياست‌