وحشى بافقى در قصيده از سبك ملايم خراسانى سود مى‌جويد، در غزل غالباً از سبك وقوع و سبك واسوخت گاه از سبك عراقى بهره مى‌برد و در قالب مثنوى خصوصاً در منظومه‌هاى روايى شيوه حكيم نظامى گنجوى (٥٣٥- ٥٩٨) را به كار مى‌گيرد و مربع تركيب ماندگار او مبتنى بر سبك واسوخت است، و تركيب پنج بند عاشورايى او بر سبك عراقى استوار است. سبك وقوع از دهه‌هاى آغازين سده دهم هجرى حضور خود را در پيشينه شعر فارسى به ثبت رسانده و حضور يكصد ساله اين سبك در عرصه غزل، به زوال تدريجى سبك شعرى دوره تيمورى انجاميده است.
تذكره نويسان درباره بانيان اين سبك شعرى اختلاف نظر دارند و هر كدام به تفاوت اظهار نظر كرده‌اند و از مرور اين اقوال متفاوت مى‌توان به اين نتيجه رسيد كه: بابا شهيدى قمى (متوفاى ٩٣٥ ه. ق) در اين شيوه شعرى نسبت به ديگران حق تقدم داشته، لسانى شيرازى (متوفاى ٩٤١ ه. ق) از ادامه دهندگان اين سبك، و ميرزا شرف جهان قزوينى (متوفاى ٩٦٨ ه. ق) از برجسته‌ترين چهره‌هاى شيوه وقوعى در غزل پارسى است. «١»
پس از فاصله گرفتن سبك وقوع از مقتضيات ذاتى خود سبك واسوخت به مدت نيم قرن در عرصه غزل فارسى خودنمايى مى‌كند كه در واقع از نظر شيوه كلامى منطبق با سبك وقوع و از جهت موضوعى متفاوت بلكه متضاد با آن است. اگر در سبك وقوع، سخن از نياز «عاشق» و ناز «معشوق» است در سبك واسوخت، شاعر به خاطر ناكامى‌ها و عدم دسترسى به وصال محبوب، بر مسند استغنا تكيه مى‌زند و بى‌نيازى خود را از «معشوق» به تصوير مى‌كشد. مربع تركيب وحشى بافقى از بهترين نمونه‌هاى سبك واسوخت در شعر فارسى است. «واسوخت» مصدر مرخم از «واسوختن» به معناى: «وازدن»، «واخوردن»، «وارفتن»، «اعراض كردن» و «روى برتافتن» است و وجه تسميه اين سبك را به واسوخت مى‌توان از معناى لغوى آن احراز كرد.
اگرچه جمعى از تذكره نويسان از جمله شبلى نعمانى، از وحشى بافقى به عنوان آغازگر سبك وقوع ياد كرده‌اند، ولى مسلماً پيش از وحشى شاعران ديگرى نيز بوده‌اند كه در عشق با شكست و ناكامى رو به رو شده‌اند و غزل كه آيينه احساس وعاطفه شاعران است بهترين قالب شعرى براى نشان دادن اين حالات بيدلانه است. ابوالقاسم محتشم شروانى بهوپالى،