يوسف مصر وجودم من وَاين پيراهن جامه روز مباداست، اگر بگذارند
خيمه عشق اگر طعمه آتش گردد راهى از خيمه به صحراست، اگر بگذارند
ريشه در خون و شرف نهضت ما دارد و بس سند روشن فرداست، اگر بگذارند «١»
تفسير آفتاب‌
الا كه مَقدم تو مژده سعادت داشت به خاكبوسى راهت فرشته عادت داشت‌
سلام بر تو كه ماه جمادى الاوّل ز جلوه تو به رخ هاله مسرت داشت‌
سلام بر تو كه امُّ المصائبت خوانند تويى كه غم ز ازل در دلت اقامت داشت‌
سلام بر تو و بر هر زنى كه از آغاز به پاس پيروى‌ات، از حجاب زينت داشت‌
تو از همان شجر پاك عصمت آمده‌اى كه ريشه در دل قرآن و جان عترت داشت‌
تو دستْ پرور آن مادر گرانقدرى كه قلب پاك پيمبر به او ارادت داشت‌
تو سر بر آينه سينه‌اى گذاشته‌اى كه بوسه‌گاه نبى بود و عطر جنّت داشت‌
تو زير سايه آن گلبنى بزرگ شدى كه هر چه داشت شكوفايى، از نبوّت داشت‌
نديده ديده تاريخ بانويى چون تو كه حق به گردن آزادى و عدالت داشت‌
چه بانويى كه پس از دختر رسول الله به هر زنى كه تصور كنى شرافت داشت‌
چه بانويى كه ز فيض هدايت معصوم مقام و منزلتى هم طراز عصمت داشت‌
چه بانويى كه صبورى نمود چون زهرا چه بانويى كه به قدر على شهامت داشت‌
چه بانويى كه به بال مجاهدت، پرواز ز دشت ماريه تا اوج بينهايت داشت‌
چه بانويى كه به حدّ كمال در همه حال اراده داشت، وفا داشت، عزم و همت داشت‌
چه بانويى كه به هنگامه اسارت هم وقار داشت، حيا داشت، شرم و عفت داشت‌
چه بانويى كه همه عمر در نيايشِ شب هزار بار ز خود تا خداى، هجرت داشت‌
چه بانويى كه به همراه يك مدينه صفا گلاب گريه و يك كربلا مصيبت داشت‌
چه بانويى كه به خورشيدِ خون گرفته عشق به قدر وسعت هفت آسمان محبّت داشت‌
دل تو بود پر از شور و اشتياق حسين كه لحظهْ لحظه عمرت ازين حكايت داشت‌
حسين نيز به شايستگى، نثار تو كرد هر آن چه عاطفه و التفات و رأفت داشت‌
نبود حاجت بوسيدنِ گلوى حسين حسين با تو هزاران هزار حجّت داشت‌
حسين از تو جدايى نداشت در هر حال مگر به خاطر انسى كه با شهادت داشت‌
چراغ آخرتش باد شاعرى كه سرود سه بيت ناب كه دنيايى از طراوت داشت‌
«نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت» «نه سيدالشهدا بر جدال، طاقت داشت»
«هوا ز جور مخالف چو نيلگون گرديد» «عزيز فاطمه از اسب سرنگون گرديد»
«بلندْ مرتبه شاهى ز صدر زين افتاد» «اگر غلط نكنم عرش بر زمين افتاد»
ستاره سحر تو كه روى خاك افتاد هزار و نهصد و پنجاه و يك جراحت داشت‌
من و مكارم اخلاق زينبى؟ هيهات! كجا برابر خورشيد، ذرّه جرأت داشت؟
تو آن يگانه اسيرى كه در چهل منزل به دوش خسته خود كوهى از رسالت داشت‌
تو آفتاب حقيقت شدى به بزم يزيد كه سعى بيهده در محو واقعيّت داشت‌
تو خطبه خواندى و برهم زدى اساس ستم ستمگر از سخنت جا به خاك ذلّت داشت‌
تو خطبه خواندى و سوزاندى و مجسّم شد على، كه در سخنش گرمى فصاحت داشت‌
پيام خون و شرف را به شام و كوفه رساند صلاى روح نوازت كه رنگ محنت داشت‌
به هر بهانه به تفسير انقلاب نشست كلام روح فزايت كه رنج غربت داشت‌
هلال يكشبه‌ات جلوه كرد از سرِ نى كه با تو سوخته دل اشتياق صحبت داشت‌
پس از زيارت خون سر تو از محمل (شفق) طلوع نمى‌كرد اگر مروّت داشت «١»
٦٥. فتى‌ تبريزى، محمدعلى (فتى‌)
استاد محمدعلى فتى‌ به سال ١٣٠١ ه. ش در شهر تبريز و در خانواده‌اى مذهبى (معروف به دوزدوزانى) به دنيا آمد و در سال ١٣٦٥ ه. ش در سنّ ٦٤ سالگى در اثر ابتلاء به سرطان ريه در تهران درگذشت.