بنگر كه از شماتت اعدا چه مى‌كشيم؟ چون مانده‌ايم بيكس و بى آشنا؟ بگو
پا تا به سر نشسته به خون در مصيبتم يادآور اين حكايت و، سر تابه پا بگو
يك يك بخوان وقايع جانسوز اهل بيت اين قصه را بيان كن و، تا انتها بگو
خوناب ديده آمد و ما را ز سر، گذشت اين سر گذشت را همه بهر خدا بگو
داد از يزيد سنگدل و، جور شاميان وز دست كوفيان جفا كار، الامان!
چون باز كرد خيل حرم در مدينه، بار شيون افكند غلغله در چرخ بيقرار
آرام شد مسافر و، تشويش شد مقيم بر بست رخت، راحت و بگشود رنج، بار
شد وحشتى عظيم، كه آسودگان خاك گفتند: گشت زلزله ساعت «١» آشكار
بر تن، الف ز خط شعاعى كشيد مهر از كهكشان فشاند به سر كاه، روزگار
گفتى كه پشت گاو زمين از آن الم شكست گفتى گسست ناقه پير فلك، مهار
هر كس نظر فكند بر آن خيل پر الم بر سر زد از مصيبت و بگريست زار زار
افكنده ز آن عمل سرخجلت به زير، چرخ روى زمين زكرده آن قوم، شرمسار
مردم، چو مردمك همه از غم سياه پوش مرغان چو ماهيان همه از درد، داغدار
ازهاى‌هاى گريه بى اختيار، گشت طفل سرشك ماتميان، طفل شيرخوار
از بس كه بيختند به سر خاك، مردمان گرديد سرنوشت خلايق، خط غبار
شد دور چرخ، حلقه ماتم به اهل بيت ز آن غم، زبس زمين و زمان گشت سوگوار
عالم ز آه ماتميان، بس كه تيره شد زد طعنه بر سياهى شب، ظلمت نهار
آن بانگ و نوحه، گوش فلك كى شنيده بود؟ كى ديده بود شور چنان، چشم روزگار؟
پس گشت مقتداى چهارم، امام دين گريان، روان به روضه جدّ بزگوار
يك چند، روى راز به عرض نياز كرد آن گاه لب به شكوه آن قوم، باز كرد
كآنان كه لاف مهر تو اى مقتدا! زدند دور از تو، طبل كينه ما بر ملا زدند
قومى كه مى‌زدند دم از يارى حسين آخر به دشمنان در صلح و صفا زدند