بوده پيش از گل من سر خوش جامش دل من مستى ما به حقيقت زمى ديرين است‌
نه همين روى تو در خواب چراغ دل ماست هر شبم نور تو شمعى است كه بربالين است‌
ماسوا عاشق رنگ اند سواى تو حسين كه جبين و كفت از خون سرت رنگين است‌
خردَلى بار غمت را دل عالم نكشد آه ازين بار امانت كه عجب سنگين است‌
فرقتِ روى تو از خلق جهان شادى برد هركرا ديده بنياست دل غمگين است‌
پيكرت مظهر آيات شد از ناوك تير بدنت مصحف و سيمات مگر ياسين است‌
يادم از پيكر مجروح تو آيد همه شب تا دم صبح كه چشمم به رخ پروين است‌
در ضميرم سر سيمين تو در طشت طلاست تا به كأس «١» نظرم طشت فلك زرّين است‌
باغ عشق است مگر معركه كرب و بلا كه ز خونين كفنان غرق گل نسرين است‌
بوسه زد خسرو دين بر دهن اصغر و گفت: دهنت باز ببوسم كه لبت شيرين است‌
شير دل آب كند بيند اگر كودك شير جاى شيرش به گلو آب دمِ زوبين «٢» است‌
از قفا دشمن و اطفال تو هر سو به فرار چون كبوتر كه به قهر از پى او شاهين است‌
در خم طرّه اكبر دل ليلا مى‌گفت: سفرم جانب شام و وطنم در چين است‌
دخترى را به كه گويم كه سر نعش پدر تسليت: سيلى شمر و، سرِ نى: تسكين است‌
مى‌كشد غيرت دينم كه بگويم به امم: اين جفا بر نبى از امّت بى تمكين است‌
گر (فؤاد) از غم عشق تو غنى شد چه عجب؟ عشقِ سلطانِ غنى گنج دل مسكين است «٣»
در منقبت و مرثيت سيد الشهداء (عليه السلام)
زنده در هر دو جهان نيست به جز كشته دوست كشته‌ام كشته او را كه جهان زنده به اوست‌
از درِ دوست درآ، جلوه گه دوست ببين كه رخ دوست نبينى مگر از ديده دوست‌
خضر ما تشنه دريا شد و ما تشنه وى وين زلال از دل درياست كه ما را به سبوست‌
گفتم از سرّ دهانش به لب آرم سخنى حكمتش بست زبانم كه درين سرِّ مگوست‌
چشمه‌ها، چشم مرا هر سر مو از غم توست اى كه در باغ تنت چشمه خون هر سر موست‌