شد عرش و فرش لجّه خون از هجوم اشك در ماتم تو خيل ملك تا گريستند
تنها نشد به سوك تو اسلام داغدار بر ماتم تو راهب و ترسا گريستند
آن كس كه در عزاى تو گريان نشد، كه بود؟ چشمش چو چشم من گهرافشان نشد، كه بود؟ «١»
بند هشتم‌
من كيستم؟ فروغ سپهر امامتم نور خدا و معنى سرّ ولايتم‌
هرجا كه عشق جلوه كند، حسن يوسفم هرجا عفاف پرده كشد، راز خلوتم‌
در بارگاه قدس نبرده‌ست هيچ كس حتّى فرشته ره به حريم جلالتم‌
از جلوه عفاف به گردون نديده است حتى ستاره پرتوى از رنگ عفّتم‌
خوارم مبين يزيد به بزمت از آنكه هست ذرات كاينات گواه اصالتم‌
من زينبم، سلاله زهراى اطهرم دخت امام و، زاده پاك پيمبرم «٢»
هر بند از اين تركيب بند عاشورايى در شش بيت سامان يافته و جمعاً داراى ٧٢ بيت مى‌باشد.
٢٥. جودى، عبدالجواد
نامش عبدالجواد متخلّص به «جودى» از مردم «عَنبران»- سه فرسخى مشهد- است .... به طورى كه در ديباچه چاپ دوم كتاب «جودى» كه در سال ١٣٠٣ قمرى در مشهد به طبع رسيده، نوشته‌اند: نخستين بار ديوان «جودى» به امر ناصرالدين شاه چاپ شد، ميرزا سعيد خان وزير معروف امور خارجه كه آن وقت نيابت توليت آستان قدس را داشته در چاپخانه سنگى متعلّق به آستان قدس چاپ كرده است و گويا اولين كتابى بوده كه در آن چاپخانه طبع شده است و آن به خطّ «ميرزا شفيع اعتماد التوليه» در سال ١٢٩٩ قمرى بوده است. بارى «جودى» در سال ١٣٠١ قمرى درگذشته و در اتاقى از صحن نو، كنار مقبره شيخ بهايى مدفون گرديده و اختر طوسى قطعه‌اى در رثاى وى سروده كه اين مصراع: «كند حسين بروز جزا