١
اين منم بنهاده سر در سجده گاه راستين سوده پيشانى به خاك آستان شاه دين‌
اين منم چون آسمان خم كرده پشت بندگى در حريمى كآسمان از حرمتش بوسد زمين‌
اين منم با زائران، گرد ضريحى در طواف كش بود برتر شكوه از كرسى و عرش برين‌
اين منم بهر زيارت در مقام قرب دوست با گروه قدسيان عالم بالا، قرين‌
اين منم كز فخر بر نه گنبد چرخم عروج در رواق عرش طاق سبط خير المرسلين‌
اين منم در منزلت انباز با روح القدس اين منم در مرتبت همراز با روح الامين‌
اين منم كز روزگارم بهره، اقبالى چنان اين منم كز كردگارم يار، توفيقى چنين‌
مورم، اما دست بر ملك سليمان يافتم ره چو بردرگاه شاهنشاه ايمان يافتم «١»
٢ كيست كش روى ضراعت «٢» سوى اين درگاه نيست؟ و آن كدامين كس‌كه در كوى تو او را راه نيست؟
نيست بر روى فقيران بسته هرگز باب توباز اگر باب كريمان گاه هست و، گاه نيست شرط بذل نعمت، استحقاق مسكينان بودورنه تأخير و قصورى در عطاى شاه نيست هم ازين معنى ز (حافظ) عرضه دارم يك دو بيت‌آن كه در نظمش، كس از امثال و از اشباه نيست: «هرچه هست از قامت ناساز بى‌اندام ماست‌ورنه تشريف تو بر بالاى كس كوتاه نيست هر كه خواهد گو بيا و، هر كه خواهد گو بروكبر و نازِ حاجب و دربان درين درگاه نيست» طرفه نبود گر به (سلطانى) درين نظم متين‌قدسيان عالم بالا سرايند: آفرين «٣»
٢٧. وفائى شوشترى‌
(متوفاى ١٣٠٣ ه. ق)
زندگينامه‌
نامش ملا فتح‌اللَّه تخلص شعرى‌اش «وفايى» فرزند ملاحسن، از علما و عرفاى با تقواى سده سيزدهم هجرى است. پدرش از علماى بنام زمانه خود بوده و با مرحوم حاج شيخ جعفر شوشترى‌