كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٩٠

از محنتش چه عامى و عارف چه نيك و بد در ماتمش چه پير و چه برنا گريستند ...
گرگ اجل چو اكبر يوسف لقا دريد آن دم عزيز مصر و زليخا گريستند
چون شد روانه شاه شهيدان سوى مصاف اندر قفاش عترت طاها گريستند ...
هم سوز ناله‌هاش دل چرخ پير سوخت هم چشم زخم‌هاش بر اعضا گريستند
چون ماند زيب دامن زهرا به روى خاك آن دم رسول و حيدر و زهرا گريستند ...
هم مهر منكسف شد و هم ماه منخسف هم فرقدين و زهره و جوزا گريستند ...
در قتلگه ز ديدن تنهاى كشتگان سرها به روى نيزه اعدا گريستند
از استماع نوحه زينب گريست نوح نوعى كه هود و صالح و يحيى گريستند
در گريه خيل ماتم و در خنده كوفيان اينها همى به خنده و آنها گريستند
گر فاش مى‌گريست بر او چشم روزگار توفان تازه‌اى به جهان گشتى آشكار «١»
بند بيست و دوم از نظام سوم‌
بى چاكِ سينه جامه دريدن چه فايده؟ بى آب ديده آه كشيدن چه فايده؟
بى سوز سينه، سينه زدن را چه حاصلى است بى درد دل به خاك تپيدن چه فايده؟ ...
چون تير از نشانه خطا كرد و در گذشت اندر پى غزال دويدن چه فايده؟ ...
گفتن كه: شد بريده حسين را سر از ستم و آن گه طمع ز سر نبريدن چه فايده؟
گفتن كه: راست گشته بر او از كمال خدنگ اما كمان صفت نخميدن چه فايده؟
بى ياد چشم پرنَم او، خواب را چه سود؟ بى ذكرش آب سرد چشيدن چه فايده؟ ...
اى لاله داغدار برون كن سر از زمين بى داغ او ز خاك دميدن چه فايده؟
هر لحظه‌اى هزار! ز شاخ گلى به سرو بى عشق او به هرزه پريدن چه فايده؟
بر گل، گر اى هزار! تو را ناله آرزوست بر آن گلى بنال كه گل سينه چاك اوست «٢»